Nog zesendertig

Over precies zesdertig dagen wordt Elsje veertig. En speciaal daarom sinds een paar dagen een serie blogjes over... etc.

1973. Het jaar waarin Peppi en Kokki en ook Wim Kan hun entree maken op de Nederlandse televisie, en Pablo Picasso daarentegen juist gaat hemelen. In Chili wordt Salvador Allende vermoord tijdens de staatsgreep die Augusto Pinochet aan de macht brengt. Maar in ieders herinnering is 1973 natuurlijk het jaar van de oliecrisis en de daardoor ingestelde autoloze zondagen.

Elsje werd in dit jaar vier. En dus mocht ze eindelijk naar de kleuterschool. Daar had ze al tijden naar uitgekeken, want doordat de achtertuin van het ouderlijk huis van Elsje grensde aan het speelplein van de kleuterschool, had ze al maanden verlangend tussen de planken van de erfafscheiding staan gluren naar de spelende toekomstige klasgenootjes. Jammer genoeg begon de schoolcarriere minder goed dan gehoopt. De eerste dag namelijk werd er een Indianenfeest gehouden. Alle kleuters kwamen verkleed naar school en zo ook Elsje. Haar moeder had echt haar best gedaan en dus zag Elsje er erg Indiaans uit: haren in twee vlechtjes, een prachtige veren hoofdtooi, bruine leren sandaaltjes aan, en... een juten zak als indianenjurk met een gevlochten bruin leren riempje. Het was hoogzomer en dus zweten geblazen. De jeuk van de juten zak op haar blote beentjes kan Elsje zich nog maar al te goed voor de geest halen.

Op muzikaal terrein komen dat jaar The Rolling Stones langs, evenals Mocedades (tweede op het Eurovisiesongfestival van dat jaar), Alice Cooper en Santana. Maar er komt ook muziek van vaderlandse bodem zoals van Golden Earring, Gerard Cox en Earth & Fire.

Als filmpjes kiest Elsje voor het prachtige Jimmy van Boudewijn de Groot. Nee, dat zegt ze verkeerd, daar wou ze voor kiezen maar er zijn alleen filmpjes te vinden die redelijk recent zijn opgenomen.... Ze heeft wel een schitterend filmpje gevonden van Dimitri van Toren, maar dat kan weer niet worden ingesloten in het blog.
En om de dag swingend af te sluiten had Elsje het heerlijke Go like Elijah van Chi Coltrane in gedachten. Ook daarvan valt geen muziekvideo te vinden. Dus dat bewegen moeten jullie zelf doen, dat gaat zeker lukken als je het volume lekker ver opendraait.

Nog zevenendertig

Over precies zevendertig dagen wordt Elsje veertig. En speciaal daarom sinds een paar dagen een serie blogjes over... etc (ik zal jullie niet langer vermoeien met steeds hetzelfde introotje).

1972. Het jaar van thema's die terugkeren. Zo is er Bloody Sunday, dat ook in muzikale vorm deze lijst later nog een keer zal sieren. Daarnaast het jaar waarin The Godfather in premiere gaat, deel 1 dan wel te verstaan en in dat jaar is het ook al flink mis tussen de Hutu's en Tutsi's.

Elsje wordt dat jaar drie, maar ook nu nog: geen eigen herinneringen. Noppes. Nada. Of het moet het vage beeld zijn van de blik in de gang van het ouderlijk huis, in de richting van de keuken waar haar vader spaghetti staat te koken. Of dat een herinnering uit 1972 is weet Elsje niet maar omdat Elsjes vader nogal vaak spaghetti kookte is dat niet onwaarschijnlijk.

Gelukkig heeft 1972 wel een flink aantal golden oldies nagelaten. Denk aan Julio Iglesias, Hot Butter Popcornmakers, Arne Jansen (een filmpje van vlak voor zijn dood, Elsje kan het origineel niet vinden), Procol Harum, Deep Purple en Cat Stevens. En natuurlijk mag vandaag de afgelopen maand overleden Michael Jackson niet ontbreken, want in 1972 stond zijn Ben in de hitlijsten.


Maar Elsje hoort eigenlijk liever The Buoys. Hun nummer, Give up your guns, past mooi bij het thema waarmee de bijdrage van vandaag begon: zich herhalende gebeurtenissen. Want in 1979 stond het nog een keer in de hitlijsten. Maar ja, voor dat jaar heeft Elsje andere plannen. Vergeef het haar dat ze wel het filmpje van 1979 gebruikt.

Nog achtendertig

Over precies achtendertig dagen wordt Elsje veertig. En speciaal daarom sinds eergisteren een serie blogjes over... belangrijke nieuwsfeiten maar vooral de muziek van de afgelopen veertig jaar. Opgeleukt met things you probably never wanted to know about Elsje but she will tell them anyway.

1971. Het jaar waarin rookreclames verboden werden op de Amerikaanse tv, en Zwitserland zowaar het vrouwenkiesrecht invoert, in Nederland de eerste abortuskliniek van start gaat, waarin Haïti van de Pappa-Doc regen in de Baby-Doc drup belandt en Jim Morrison overlijdt. Godfried Bomans en Jan Wolkers maken in 1971 hun legendarische radio-uitzendingen vanaf Rottumerplaat, Greenpeace en Artsen zonder Grenzen worden opgericht en de Haringvlietdam in gebruik genomen.

Natuurlijk heeft Elsje ook aan dit jaar nog steeds geen eigen herinneringen. Geen nieuwe zusjes of broertjes, geen andere Grootse Momenten. Behalve dan het verhaal dat ze uit overlevering gehoord heeft. Sinterklaasfeest 1971, Elsje is 2 jaar. Het grote moment breekt aan, Sinterklaas en zijn Pieterman komen de kamer binnen. Terwijl de grote zussen in angstig zwijgen vervallen, roept Elsje enthousiast: "Papa!". Uit het hoestje van de Piet had zij namelijk direct begrepen dat het haar vader was.

Muzikaal gezien was 1971 natuurlijk het jaar van Jacques Herb, Mieke Telkamp, Michel Delpech, John Lennon & Plastic Ono Band, Peter Koelewijn & zijn Rockets, The Doors en Janis Joplin.

Maar ook het jaar waarin Les Poppys een enorme hit scoorden. De lp waarop dit nummer staat werd in het ouderlijk huis van Elsje grijsgedraaid want het was een van de weinigen die Elsjes ouders in huis hadden. Eigenlijk was Elsjes favoriete liedje hierop Isabelle. Hiervan begreep Elsje pas jaren later dat het de Spaanse vertaling van Elsje is. Aha! De liefde voor Spaans kondigde zich dus al vroeg aan... Maar omdat Isabelle niet in 1971 in de hitlijsten stond zou het nu gebruiken van dat filmpje deze hele serie in duigen laten vallen dus... maakt u zich op voor: Non, non, rien n'a changé


En in dit lijstje kan Gilbert O'Sullivan niet ontbreken. Omdat het zo'n mooi nummer is, wordt dit de uitsmijter van vandaag.

Nog negenendertig

Over precies negenendertig dagen wordt Elsje veertig. En speciaal daarom sinds gisteren een serie blogjes over... belangrijke nieuwsfeiten maar vooral de muziek van de afgelopen veertig jaar. Opgeleukt met things you probably never wanted to know about Elsje but she will tell them anyway.

1970. Het jaar van de afschaffing van de opkomstplicht bij verkiezingen, waarin the Beatles aankondigen ermee op te houden, het jaar waarin de Europacup I-finale door Feyenoord gewonnen wordt, en, als we het toch over voetbal hebben, het jaar waarin FC Utrecht opgericht wordt. Het jaar waarin Salvador Allende president van Chili wordt en waarin Toppop voor het eerst op tv komt.

Natuurlijk heeft Elsje ook aan dit jaar nog geen eigen herinneringen. De mooiste foto van dit jaar is de foto van Elsje en haar pasgeboren zusje. Een schitterend portret.

Muzikaal gezien was 1970 het jaar van Corry & de Rekels, Mungo Jerry, The Shoes, Smokey Robinson & the Miracles. Maar omdat Elsje en Sjaak nog niet zo lang geleden naar Di-rect zijn geweest die Tommy 'deden' hierbij als muziekhoogtepunt van vandaag het schitterende 'See me, feel me' uit die rockopera. Een nummer dat in 1970 de hitlijsten bestormde.

Nog veertig

Over precies veertig dagen wordt Elsje veertig. En speciaal daarom een serie blogjes over... belangrijke nieuwsfeiten maar vooral de muziek van de afgelopen veertig jaar. Opgeleukt met things you probably never wanted to know about Elsje....

1969. Het jaar van de eerste man op de maan. A small step for man, but a giant leap for mankind. Maar ook het jaar waarin Jan Palach zichzelf in Praag in brand steekt. Het jaar van de love-in van John Lennon en Yoko Ono en het jaar van het legendarische Woodstock-festival.

Natuurlijk herinnert Elsje zich niet zelf iets van dat jaar. Maar omdat de eerste foto in haar babyalbum er een is waarop haar hoogzwangere moeder op de bank met haar zusjes naar de televisie kijkt waarop je nog net Neil Armstrong ziet, lijkt het net alsof ze dat Grootse Moment toch zelf heeft meegemaakt.

Op muzikaal gebied was 1969 natuurlijk het jaar van Serge Gainsbourg & Jane Birkin, van Shocking Blue, van David Bowie, Peter Sarstedt en van Ike & Tine Turner. Stuk voor stuk nummers die nu nog staan, waar Elsje graag naar luistert. Maar Elsje wordt ook altijd nog een beetje week van Wilma (stiekempjes, want dit is er zoeen in de bovengenoemde categorie "typnwtkaE...").


En als uitsmijter nog een nummer dat later de soundtrack werd van een TV-serie over een gezin. Of eigenlijk over de zoon van het gezin, een jongen met het syndroom van Down. Mooie serie. Maar goed, daar komt Elsje later nog wel op terug. Voor nu voldoet dit veel te weinig gedraaide Beatles-nummer, hoewel het filmpje niet bijzonder is. Luister dus vooral. En geniet.

Er is er één jarig, hoera, hoera

Vandaag is het precies een jaar geleden dat het rookverbod in de horeca van kracht werd. Hoewel een kleine groep die nog niet doorheeft dat de handdoek allang in de ring ligt blijft protesteren, al dan niet gesteund door een vast en zeker bolknak rokende rechter, gaat het goed met de naleving van het verbod.

In ieder geval in de tenten waar Elsje komt. Want na die eerste maanden waarin er nog gewend moet worden, heeft zij geen sigaret meer gezien in de restaurants, cafés, concertzalen en andere horecagelegenheden waar ze het afgelopen jaar was.

Zou het al tijd zijn voor de volgende fase: rookvrije terrassen? Want met de zomer volop in het land is het toch jammer dat lekker een terrasje pakken er voor Elsje tegenwoordig juist minder inzit dan voor het rookverbod. Doordat het verbod namelijk zo netjes wordt nageleefd staan en zitten de rokers en masse voor de deur en waar dat er is, op het terras.

Mens, erger je niet...

En ja, als je dan eenmaal weer de smaak te pakken krijgt... Voorlopig maar korte berichtjes maar da's beter dan niets. Toch?

In navolging op het Koot en Bie-filmpje van gisteren hier Draadstaal met de onnavolgbare Fred en Ria. Ook alweer een toveren-met-taal-moment!