Te vroeg

Precies op tijd komt Elsje het Grand Café binnen waar ze met een aantal collega's uit alle delen van het land afgesproken heeft. Ze blijkt de eerste te zijn. Geen probleem, dan neemt ze toch vast een drankje?

Maar als ze twintig minuten later nog steeds de enige aanwezige is, begint de twijfel toe te slaan, daarbij stevig geholpen door de wat meelevende blikken van het bedienend personeel. Het treinverkeer zal toch niet dusdanig verstoord zijn dat Utrecht helemaal niet bereikbaar is? Is het wel om deze tijd? Is het wel hier? Hebben ze op het laatste moment een andere stek gekozen? Dan berispt ze zichzelf dat ze niet de moeite heeft genomen de mobiele nummers van deze collega's in haar telefoontje in te voeren.

Na een half uur doet ze navraag bij de serveerster. Dat leert haar tot haar opluchting dat ze zich alleen een uur vergist heeft. En dan berispt ze zichzelf nog maar eens: niets te lezen bij zich.

Gelukkig zijn er inmiddels wel andere mensen binnen gekomen. Rechts van Elsje een mevrouw met twee meisjes van een jaar of 10 en 12. Zij bestelt een glas witte wijn terwijl de meisjes op onderzoek gaan (naar het toilet?). Tien minuten later schuiven een andere vrouw, een oudere heer en nog wat kinderen aan. Aha, een familiefeestje.

Links van Elsje zitten een man een een vrouw druk te praten. Elsje heeft de indruk dat het zakenrelaties zijn die elkaar overigens wel goed kennen. Het gesprek gaat over bedrijfsartsen. Dat wil Elsje niet horen, dus snel sluit ze haar linkeroor af.

Net als ze haar aandacht op de derde en laatste bezette tafel wil gaan richten, komt collega nummer 1 binnen. Stiekem voelt Elsje zich toch wel opgelucht. Al snel volgen ook de andere collega's. Het wordt een nuttige middag, doorlopend in een gezellige avond. Wat heeft Elsje toch een nare baan...

Whatever that means

Als antwoord op Elke's smurfenlied. Om vrolijk van te worden. Waarschuwing: je houdt het de hele dag in je hoofd...

Een glaasje sla

"Mam, achter je zitten twee meisjes die geen sla lusten, denk ik. Ze hebben allebei hun slablaadjes in hun glas gedaan!" Als Elsje zich omdraait zie ze dat de meisjes juist heel modern en gezond bezig zijn geweest: ze hebben muntthee gedronken.

Redder in nood

Een doordeweekse avond, even na 10 uur. Elsje reist na een vermoeiende en lange werkdag terug naar huis. In de trein is de man tegenover haar overduidelijk in een feeststemming: hij schopt bij binnenkomst zijn schoenen uit, banjert op zijn (jawel!) witte sportsokken door de coupé op zoek naar een krantje, schenkt zichzelf een glaasje wijn in uit zo'n miniflesje dat hij bij de 'AH to go' op het station heeft gekocht en begint tegen Elsje te kletsen.

Dáár heeft Elsje op dit moment helemaal geen behoefte aan. Ze wil de dag nog eens rustig de revue laten passeren en bedenken wat ze de volgende dag wil of moet gaan doen. Maar godzijdank is, als de nood het hoogst is, de redding ook nu weer nabij. Met haar ene wijsvinger tegen de lippen wijst ze met haar andere wijsvinger op het pictogram dat aangeeft dat ze zich in een stilte-coupé bevinden.

De stilte-coupé: niet alleen fijn als je rustig wilt kunnen werken, maar ook om hinderlijke kletsmajoors het zwijgen op te kunnen leggen. Hoera!

Visually challenged

Zo ziet het er uit bij Den Haag CS. Je reinste hindernisbaan voor de 'visually challenged' onder ons! Want wat als je nou wel blind bent maar geen blindengeleidehond hebt?

Amerikaanse toestanden

Elsje verbaast zich wel eens over de steeds verder oprukkende veramerikanisering van de eet- en drinkgewoontes. Zelfs in het zo trots op zijn culinarie traditie zijnde Frankrijk is de MacDonald's op elke straathoek te vinden. Met zijn kleffe burgers en slappe frietjes die dan wel Frans heten maar absoluut niet Frans smaken. Naar niks smaken, dat is beter omschreven. Of naar zout, veel zout.

En dan die ijsklonten. Altijd maar weer die vreselijke ijsklonten. Elsje is een echte cola-junkie. Maar dan wel het pure spul, dus zonder de ijsklonten die het gemiddelde café er tegenwoordig in smijt. Elsje is daarom de laatste jaren bij het plaatsen van haar bestelling preventief duidelijk: "Een cola, maar zonder ijsklontjes hoor!" Nou, je zou het bedienenend personeel de kost moeten geven dat dat nog niet eens kan onthouden.

De afgelopen weken zie je trouwens op terrassen steeds meer mensen een Heineken extra cold bestellen. Bier geserveerd rond het vriespunt. Is dit een opmaat voor Beer on the rocks?

Wimbledon (7)

Ook zo'n typisch Wimbledon-verschijnsel is de uitreiking van de hoofdprijs door de Duchess of Kent. Een schitterende ceremonie waarbij iedereen zo'n schitterend buiginkje voor haar maakt. De aanwezigheid van deze Britse prinses brengt Elsje op het onderwerp adel. Want daar heb je er in de UK maar al te veel van.

De Britse Lords en Ladies inspireren tot van alles, zoals tot felle protesten tegen de door hen met even veel felheid verdedigde jacht en ook vele romanfiguren zijn van adel. Daarnaast vervult de Britse adel een belangrijke rol in de politiek. De Britse Eerste Kamer heet niet voor niet 'House of Lords': je mooet van adel zijn om daarin te kunnen komen. Nou doen de Britten trouwens niet moeilijk over het weggeven van een adellijke titel: kun je die in vele landen alleen door overerving krijgen, in Engeland is het heel gewoon om een adellijke titel te verwerven. Denk maar aan Sir Elton.

De leukste Britse man van stand die Elsje kent is toch wel Tommy Lynley, de rechercheur uit de boeken van Elizabeth George. Hij schaamt zich aan de ene kant enorm voor zijn afkomst en snobby opleiding maar als het zo uitkomt gooit hij zijn titel maar al te graag in de strijd om te krijgen wat hij wil. Ontiegelijk opportunistisch natuurlijk. Maar wel allemaal voor het goede doel: het oplossen van een moord.

Het lijkt Elsje trouwens wel wat om Lady Soandso of Suchandsuch te zijn. Met bijbehorend landgoed, waar dan natuurlijk niet gejaagd mag worden. Wie weet zou zij dan ook een bokaal voor het een of ander mogen uitreiken. Droomvoer voor de komende nacht!
(Het oorspronkelijk idee achter dit blogje is Elsje totaal ontschoten door het kijken naar de waanzinnige vijfde set, die met 9-7 naar Nadal gaat en hem aldus zijn eerste Wimbledon-zegen oplevert)

Wimbledon (6)

Weer een regenpauze! Het blogje voor na de vijfde set staat al klaar, dat bewaart Elsje even voor straks, of voor morgen... Voor nu houdt ze het bij een welgemeend: "Argh!! Mijn hart kan deze spanning bijna niet aan!"

Wimbledon (5)

Linn attendeerde Elsje zojuist op haar voorkeur voor het vrouwentennis, niet wetende dat er al een blogje klaar stond voor na de vierde set over juist dit onderwerp.

Elsje heeft namelijk ook lange tijd de voorkeur gegeven aan het vrouwentennis. Dat werd veroorzaakt door het hogere technische niveau van het vrouwentennis, daar waar het bij de heren toch veelal degene met de meeste power is die wint. Prachtige wedstrijden met Gabriela Sabatina, Arantxa Sanchez, Martina Navratilova of Dito Hingis, Steffi Graf en Monica Seles (al was die ook vreselijk om naar te kijken door haar gehijg).

Met de opkomst van de zusjes Williams echter is ook het vrouwentennis een krachtsport geworden. En als het dan daar toch op aankomt, kijkt Elsje hetero-oog liever naar mannen dan naar vrouwen...
(De vierde set gaat na een zinderende tiebreak naar Federer, waarmee we nu een de vijfde set gaan zien. Spannend!!)

Wimbledon (4)

Vroeger droomde Elsje nadat ze vele uren kijkend naar Wimbledon had doorgebracht regelmatig dat ze een ballenmeisje was. Zittend langs het net in de starthouding, sprintend wanneer de bal daarin terecht kwam. De ballen terugrollend of naar de spelers stuiterend. Handdoeken aangevend, flesjes water aangevend. En ga zo maar door. Gebroken werd ze dan wakker, met stijve dijspieren. Alsof het allemaal echt was.

Dat ze een tennisser was heeft ze nooit gedroomd. Kennelijk kon ze zich dat onvoldoende voor de geest halen. Alleen over turnen, een sport die ze evenmin beoefende, droomde ze regelmatig. Dan maakte ze de prachtigste paardensprongen, zwierde ze aan de rekstok of leverde ze een geweldige prestatie op de balk. Als kersje op de taart sloot ze dan af met een tumbling serie bij de vrije oefening om u tegen te zeggen. Na dit soort dromen werd Elsje dan juist in de gloria wakker, het gevoel van zweven nog nazinderend in haar lijf.

Gek eigenlijk, hoe je fantasie met je op de loop kan gaan en je lichamelijke sensaties kan geven die je nooit eerder hebt beleefd of ooit zal beleven.
(De derde set gaat na een tiebreak naar Federer, die hiermee in de wedstrijd blijft)