Schoolartsenij: wat een flauwekul!

Van de week mocht Elsje het genoegen smaken van een bezoekje aan de schoolarts. Spruit numero 3 was dit maal het slachtoffer. Hij kreeg een keurige uitnodiging thuisgestuurd, met een vragenlijst die van tevoren moest worden ingevuld en een foldertje over de jeugdzorg-activiteiten in Utrecht. "En je ouders", zo stond er in de brief, "zijn natuurlijk ook van harte welkom".

Toen de spruit de vragenlijst in wilde gaan vullen, bleek die bol te staan van vragen die hij onmogelijk zelf kon beantwoorden. Bovendien moest de lijst door een van de ouders slash verzorgers ondertekend worden, dus waarom die in hemelsnaam aan de spruit zelf gestuurd was, was Elsje een raadsel. Zij zette zich dus maar vol goede moed aan het invullen van de lijst. Dat bleek nog geen sinecure. Eerste probleem was al dat de lijst gericht was op een traditioneel gezin. Je moest van elke ouder slash verzorger allerlei gegevens invullen, maar er waren maar twee plekjes. Niet getreurd, een derde en vierde kolommetje frutselen we er gewoon bij, dacht Elsje monter. Ze was wel wat verbaasd, want na al die jaren dat ze al bij de Utrechtse jeugdgezondheidszorginstellingen over de vloer kwam, zou dit soort gegevens toch zo langzamerhand wel genoegzaam bekend moeten kunnen worden verondersteld.

Vervolgens moest je de geboortedata van de broers/zussen opgeven. Nog zoiets. Een kind dat zowel bij de moeder als bij de vader in een co-ouderschapssituatie leeft, leeft in een ingewikkelde structuur. Vrijwel onmogelijk om die in een standaardlijstje te proppen. Zucht.

Vervolgens moest je aangeven of de spruit in de afgelopen jaren te maken had gehad met zaken als 'geboorte, ernstige ziekte, overlijden, scheiding, verhuizing, werkeloosheid, nieuwe baan' He? Werkeloosheid? Nieuwe baan? Het joch is bijgod net 14! Natuurlijk bedoelen ze hier van de ouders slash verzorgers. Zeg dat dan ook!. En wat betekent in vredesnaam 'in de afgelopen jaren'? Dat het overlijden van de moeder van zijn stiefbroer en -zus vorig jaar relevant is, begreep Elsje nog wel, en de geboorte van zijn zusje bijna 11 jaar geleden zou er vast niet onder vallen. Maar een verhuizing van 5 jaar terug?

Toen de spruit en Elsje keurig op tijd bij het wijkgezondheidscentrum kwamen werden ze daar vriendelijk ontvangen door de verpleegkundige. NOT. Ze troonde de spruit en Elsje na alleen een korte handdruk naar de spreekkamer, alwaar de spruit op een kruk werd gepoot, Elsje op een stoel aan de kant en ze direct zijn ogen begon te testen. Zonder verdere omhaal. Nou ja!

Na het testen van de ogen en oren volgde er dan toch een soort gesprekje. Een soort, ja. Want ze vuurde een standaardlijstje vragen af op spruit 3 en Elsje, waarbij ze vrijwel niet geïnteresseerd leek in het antwoord, als dat meer dan 'ja' of 'nee' was. Daarnaast waren de vragen vaak van een ontstellend naïeve inhoud. 'Gebruik je drugs?' Hallo! De knul is veertien, zijn moeder zit erbij. Wat denk je, zou daar een 'ja' te verwachten zijn?? Duh!

Alle antwoorden werden in rustig tempo met een balpen op de status geschreven. Met een balpen! Op een papieren status! Wat is dat voor een archaïsch zootje daar bij de Jeugdgezondheidszorg?! Geen wonder dat de basisgegevens steeds opnieuw gevraagd moeten worden! Doodsteek voor Elsje was de vraag die tot haar gericht werd: "Werkt u nog? En dan bedoel ik buitenshuis!" Terwijl ze haar beroep toch op het formulier had ingevuld. Tsjongejongejonge.

Daarna moest de spruit zich nog even uitkleden, werd gekeken of zijn ruggengraat wel recht was, of lengte en gewicht een beetje volgens verwachting waren en of 'beide balletjes in het zakje zaten'. Elsje zag haar spruit met zijn 54 kg bijna door de grond zakken van plaatsvervangende schaamte bij deze verwoording.

Terwijl hij zich weer aankleedde, vroeg de verpleegkundige Elsje met een bezorgd gezicht en op gedempte toon of de spruit zijn biologische vader nog wel eens zag. Alsof hij het zo niet zou horen, slechts gescheiden van de rest van het vertrek door een gordijntje! Bij Elsjes antwoord dat er sprake is van een al bijna 9 jaar durend co-ouderschap trok ze haar wenkbrauwen lichtjes op. Alsof ze het niet kon geloven. Alleen maar omdat de ex niet aanwezig was zeker? Snel werd op het formulier nog even het hokje 'scheiding' aangehinkt. Tsssss!

Om een lang verhaal niet nog langer te maken: wat ongelofelijk ouderwetse en geen vertrouwen wekkende instelling, die schoolartsenij! Het is dat je als mogelijk kindermishandelende ouder te boek komt te staan als je dit soort afspraken mist, want anders... zou Elsje daar echt NOOIT meer over de vloer komen! Godzijdank zijn we er voor deze spruit vanaf. Althans, als Elsje het foldertje mag geloven. En ze niet door haar manier van doen (ze kon haar minachting toch niet helemaal verbergen, vreest ze) niet alsnog op de zwarte lijst met risico-ouders terecht is gekomen.

De pahadehen op, de lahanehen in...

Elsje heeft nu al meer dan een maand erg veel last van haar rug. Doktersadvies: stevige pijnstillers slikken en lopen, lopen, lopen. Omdat Elsje nu eenmaal een zeer gezagsgetrouw meisje is, loopt ze zich dus de blaren onder haar voeten. Eerst kon ze kleine stukjes aan, een uurtje in een rustig tempo rond het Leersumse Veld was wel zo'n beetje het maximum. Het liefst koos ze voor bekend terrein. Dan ging er geen energie verloren aan het zoeken van de route, en werd haar rug niet extra belast door klimmen en dalen.

Maar inmiddels loopt ze zonder al te veel moeite een kilometer of 16, 17, 18. Ze liep bijvoorbeeld deze wandeling. En deze, waarbij ze eerst flink verdwaalde en daarna expres omliep om in Lage Vuursche een pannenkoek te gaan eten en die zo in plaats van 16 wel 18 kilometer werd.

Gisteren realiseerde Elsje zich dat ze afgelopen week al meer dan 40 kilometer in de benen had. Morgen mag ze weer, want waar het wandelen eerst een opgave was, is het nu iets om naar uit te kijken. Goed voor de geest! En de rug? Die vaart er wel bij. Wie weet kan Elsje van de week ook weer beginnen met mediteren. Ook al zo goed voor de geest :-)

Thumbs up!

Lessen

Een van de dingen die Elsje in haar opvoeding heeft meegekregen is: 'je moet altijd in staat zijn om het allemaal zelf te kunnen'. Prachtig natuurlijk, die onafhankelijke instelling heeft Elsje veel en ver gebracht. Het addertje zit 'm, daar is ze vandaag achter gekomen, in een paar woorden: ten eerste altijd en ten tweede allemaal. De lessen van vandaag kunnen heel goed muzikaal uitgedrukt worden:




Van die lessen heeft Elsje me toch een dorst gekregen!


Die moet hoognodig gelest worden. Daarom gaat ze nu van het lentezonnetje genieten op een terrasje. Proost!

Supermodels

Eén van de eerste afleveringen van Sex and the City ooit ging over supermodellen. De vraag die Carrie zich die aflevering stelde: "wat hebben die dames dat ze onweerstaanbaar maakt, dat ervoor zorgt dat elk gezicht zich in hun richting keert?" Met andere woorden: "wat is schoonheid?" Natuurlijk kon Carrie die vraag niet beantwoorden, daar ging het uiteindelijk ook helemaal niet om. De moraal van het verhaal was dat je als vrouw mannen die alleen vrouwen daten die superknap zijn, uit je hoofd moet zetten. Tenzij je een supermodel bent natuurlijk. Want wat is er frustrerender voor een goed uitzien vrouw om als grijze muis behandeld te worden? De tweede moraal van het verhaal, of beter gezegd, van de serie was dat als je maar de juiste kleding (en schoenen!) draagt, je voor het gros van de mannen onweerstaanbaar bent.

Wandelend tussen de prachtige foto's die momenteel tentoongesteld zijn in Boymans van Beuningen 'Schoonheid in de Wetenschap', moest ze steeds aan die aflevering denken. Want de foto's zijn werkelijk prachtig en zouden Elsje normaal gesproken in compleet stille bewondering hebben achtergelaten. Maar de wijze waarop ze tentoongesteld waren, was werkelijk verschrikkelijk. Een grote aaneenschakeling van diavoorstellingen, van links naar rechts, van boven naar onder, op het plafond, een prachtig filmpje op de muur in een smalle gang projecteren, you name it. Zo kan een mens toch niet genieten van al dat visuele schoons?

Om in Sex and the City-termen te oordelen: Boymans weet supermodellen zo slecht te kleden dat het gewone mensen worden: leuk even om naar te kijken maar niet meer dan dat. Zonde! Want zelfs als de foto's minder mooi waren geweest, en ze waren geweldig tentoongesteld (wat absoluut tot de mogelijkheden behoort!), dan had Elsje er meer van genoten dan nu.

Zennnnnnnn

Het is werkelijk hartverwarmend te merken hoeveel mensen meeleven tijdens deze moeilijke periode in Elsjes leven: ze is de afgelopen maanden bedolven onder kaartjes, bloemen, sms-jes, mailtjes, twitterberichtjes en ga zo maar door. Heel vaak, erhm... bijna altijd, gaan die attenties gepaard met adviezen. Een greep daaruit:

- beweeg meer!
- eet gezond!
- doe alleen leuke dingen!
- neem de tijd!
- ga mediteren!

Over dat laatste wil Elsje het graag vandaag hebben. Want mediteren leek haar wel iets. Je hoofd leegmaken, aan niets denken en op die manier superontspanning vinden. En als gevolg daarvan eindelijk weer eens die helende slaap kunnen ervaren, waaraan het haar tot voor een paar maanden nooit ontbrak. Dat was wat Elsje verwachtte toen ze zich opgaf voor een introductiecursus Zen-meditatie bij Zentrum. Elke woensdagochtend leert ze met elf medecursisten hoe je aan Zen-meditatie doet

De eerste week was gericht op kennismaken met het zitten zelf: elke dag 10 minuten op een kussentje zitten, waarbij je moest proberen om steeds terug te gaan naar je ademhaling: tellen op de uitademing was het handigheidje om bij de les te blijven. Elsje vond het toen een beetje kunstmatig, dat tellen van je uitademingen, en na 10 steeds weer opnieuw beginnen. Hoe kon je dan ooit in een soort rustige concentratie komen, hoe kun je je hoofd op deze manier ooit leegmaken? Elsje merkte dat ze het lastig vond zich te concentreren op haar ademhaling. Irritaties over omgevingsgeluiden gingen haar parten spelen: wanneer stopt die wasmachine nou eens met centrifugeren? Waarom moet dat kind nou zo met die deur slaan?

Bij de tweede les leerde ze dat het juist helemaal niet de bedoeling is om een leeg hoofd te krijgen, maar om de gedachten die in je op komen, bewust weer los te laten, zonder er in mee te gaan en de gedachte 'door te denken'. Je bewust worden van je omgeving zonder erdoor afgeleid te worden. In die tweede week moest ze een kwartier per dag op het kussentje zitten.

Gek genoeg ging die maandag het luchtalarm af toen ze net lekker zat en (wow!) was ze in staat het waar te nemen, zonder zich eraan te ergeren. Het was er gewoon. Vijf sirenes bleken er in een net ander ritme te loeien. Goh, dat had Elsje nog nooit gehoord :-)

De avond na die tweede les had Elsje een nogal nare aanvaring met iemand. De volgende dag op het kussentje plopte die zorg natuurlijk direct op en begonnen ineens de tranen te stromen. "Ohhhh" dacht ze, "mag dit, kan dit?" Een licht gevoel van paniek beving haar. Maar ze bleef rustig zitten, en voelde heel bewust hoe de tranen langs haar wangen liepen, ging steeds terug naar het tellen van haar ademhaling en zowaar, de dagen erna merkte ze dat ze zich me eigenlijk geen zorgen meer maakte over de aanvaring.

Vorige week introduceerde de Zenleraar een model met daarin verschillende lagen van bewustzijn. Daardoor snapte Elsje ineens wat er de week ervoor gebeurd was. De gedachten over die aanvaring, omringd door de angst, boosheid en verdriet die ze erover had, was een wat hij 'bubbel' noemde. Een bubbel die tijdens het mediteren oppopt naar de bewustzijnslaag die hij 'denken' noemde, en die kleiner werd door hem te beschouwen en vervolgens te laten gaan. Door er bewust geen blijvende aandacht aan te schenken maar die aandacht te verleggen naar de ademhaling. Elsjes eerste succesje!

Helaas, na die goede les, sloeg de rugpijn toe. En dus heeft Elsje de afgelopen week niet op haar kussentje kunnen zitten... Tot ze vanmorgen tijdens de les heeft geleerd hoe ze zittend op een stoel kan mediteren. En als ze dat nou niet te lang doet, is het met die rug ook nog best wel uit te houden. Dus... lang leve de ruimte in het hoofd, lang leve mediteren!

Voor alle duidelijkheid...

De reacties op haar vorige blogje lezend, realiseerde Elsje zich met het schaamrood op de kaken dat ze aan het zeuren was. Er zijn er onder jullie die heel wat harder een nieuw lichaam nodig hebben. Mocht ze een geschikt exemplaar tegenkomen, dan zal ze dat dan ook met alle liefde doorschuiven naar bijvoorbeeld Tricky of Branwen!

Mag ik een ander lichaam?

Het valt niet mee... Nadat ze een maand geleden vreselijke kramp in haar been had, en twee weken geleden een heftige migraine-aanval, zit Elsje nu met een rug in de knoop. Zo langzamerhand wordt ze er wel een beetje moedeloos van. "Mag ik een ander lichaam?" smeekt ze op haar blote knietjes, om vervolgens niet meer overeind te kunnen komen...

Wederopstanding

Al is Elsje hier weinig te vinden, ze kan wel melden dat het haar langzaam maar zeker iets beter gaat. Wel erg langzaam, dat is jammer, maar wel echt zeker, en dat is dan weer fijn. Zo blijft er de afgelopen twee weken af en toe een beetje energie over om zowaar een soort van sociaal leven te hebben.

Vandaag bijvoorbeeld, ging Elsje met Gnoe, Iris, JannyAn, Chinoiseries en Leeswammes aan de high tea bij de Bakkerswinkel in Utrecht. De mega-scones, heerlijke quiches, goed gevulde soep, superzoete taartjes, maar vooral ook de gesprekken over boeken dragen hun steentje bij aan de wederopstanding van Elsje.

Dank, meiden, voor een genoeglijk middagje!

Energielabel E

Sorry, lezers, Elsje is druk bezig met herstellen van haar overspannenheid. En dat kost veul tijd en bergen energie.... Ze zoekt de afleiding vooral in lezen en niet zozeer in bloggen. Waar ze in januari normaal gesproken ongeveer vier boeken leest, zijn het er nu al acht. En de maand is nog niet eens om...

Als ze van energielabel E naar D kan gaan, gaat ze ongetwijfeld ook hier weer van zich laten horen. Tot dan moeten jullie het hiermee doen. Of hiermee, want microbloggen is toch eigenlijk ook bloggen? :-)

Honderd procent Elsje (11)

Zo pik je een dertig dagen-challenge bij haar op, dan weer een leuk testje, dat het uitstekend doet in de serie 100 procent Elsje. Dit keer kun je uitzoeken van welk karakter uit de serie Charmed je het meest weg hebt.

Voor diegenen die die serie niet kennen (je zult zien dat die er zijn!) hier een korte Charmed-cursus: drie zussen (Piper, Prue en Phoebe) leven samen in een prachtig oud huis. Ze hebben een missie: uitbannen van demonen. De drie zijn namelijk goede heksen. Door het combineren van hun krachten (The power of Three) is het mogelijk zelfs de krachtigste demonen te 'verdelgen'. In seizoen 4 werd Prue vervangen door halfzus Paige, maar daardoor veranderde de essentie van de serie niet.

Elke zus heeft zo haar eigen karakter:
Prue is sterk, trots, zelfstandig, kunstzinnig en ijverig, maar ze heeft verlatingsangst door het vroege verlies van zowel haar vader als moeder. Hierdoor worstelt ze nogal met wat vertrouwensissues. Paige lijkt natuurlijk niet voor niets op Prue, zij is avontuurlijk, zelfstandig, en heeft een sterke eigen wil.
Piper heeft een zacht karakter, wat verlegen, en verdoet het merendeel van haar tijd met scheidsrechter spelen tussen haar oudste zus Prue en haar jongere zus Phoebe.
Phoebe kan visioenen krijgen van wat de toekomst gaat brengen, meestal na aanraking van een object dat toebehoort aan de persoon over wie zij het visioen krijgt. Later in de serie krijgt ze er ook de kracht van levitatie bij.

Na deze inleiding kun je Which Charmed Character Are You?">hier het testje doen om uit te zoeken op welk van de Charmed Ones je het meest lijkt. Elsje kreeg het volgende resultaat:

For 55 % you are: You are most like Piper! You are worrisome and don't do very well under pressure. You are a beautiful girl who is always dreaming and you love romance. Usually you are diplomatic and have very good common sense. Finding humor in unusual situations and cooking are among the other great qualities you have.
28.8809 % of 277 Quiz participants had this profile!
You could also get this result:
For 36 % you are: You are most like Prue! You are always working and determined to get the job done as well as protect those around you. You are restless and are always searching for love. Along with having a great sense or style, you are always able to make those around you smile and feel safe.
Or even this one:
For 9 % you are: You are most like Phoebe! You are exciting and constantly searching for yourself. Though at times you act irresponsibly, you are very smart. You are beautiful and have a great fun-loving personality. You are absolutely hilarious and able to find humor in any situation.
Or even this one:
For 0 % you are: You are most like Paige! You are fun loving and restless. You often feel like you have something to prove and are always finding love. When you have your mind set on something you can be very determined and you have quite the funky style.

Slik. Elsje lijkt op Piper! Nou ja, volgens dit testje dan... :-) En jullie? Met wie van jullie kan ik een onverslaanbaar Power of Three-verbond sluiten?