Valkuilen

Autobiography in 5 Short Chapters

Chapter I

I walk down the street.
There is a deep hole in the sidewalk
I fall in.
I am lost ... I am helpless.
It isn't my fault.
It takes forever to find a way out.

Chapter II

I walk down the same street.
There is a deep hole in the sidewalk.
I pretend I don't see it.
I fall in again.
I can't believe I am in the same place.
But, it isn't my fault.
It still takes a long time to get out.

Chapter III

I walk down the same street.
There is a deep hole in the sidewalk.
I see it is there.
I still fall in ... it's a habit ... but,
my eyes are open.
I know where I am.
It is my fault.
I get out immediately.

Chapter IV

I walk down the same street.
There is a deep hole in the sidewalk.
I walk around it.

Chapter V

I walk down another street.

Portia Nelson

30. Dit vond ik vorige zomer geweldig

En ook in een zo zomerse uitvoering: Caro Emerald - A night like this... Kom maar op met die cocktail met parapluutje en rietje! Fijne zomer allemaal!

29. Muziek uit mijn jeugd

De ouders van Elsje waren niet zo muziek-minded. Er waren dan ook niet veel LPs in huis. Elsje kan zich er drie herinneren. Degene die het vaakst door Elsje en haar zussen werd opgezet was de LP van Les Poppys. En van die plaat koos ze daarom voor vandaag haar favoriete nummer: Isabelle. Want als kind dacht ze: "als ik nou maar Isabelle zou hebben geheten, dan was ik vast een heel leuk en populair meisje geweest". Ja, de puberonzekerheid begon bij Elsje al vroeg, want te zien aan het filmpje was Elsje een kleuter toen Isabelle een hit was :-D

28. Hier voel ik me schuldig door

Bijna tien jaar geleden alweer, verliet Elsje de vader van haar kinderen. Voor haar waren daar een jarenlang proces van inzicht dat het zo niet langer ging en steeds wanhopiger pogingen om de relatie vlot te trekken aan vooraf gegaan. Hij vond het allemaal wel best zoals het ging en was niet erg genegen haar te volgen. Het enige dat hij en keer zei was: "Waar is toch die leuke, vrolijke studente gebleven waarop ik verliefd geworden ben?". Dat de jonge studente van weleer bijna 15 jaar later een volwassen vrouw, moeder, en werkneemster was geworden, met daarbij horende verantwoordelijkheden, wensen, verwachtingen en eisen aan het leven, was iets waar hij niet zoveel mee kon.
Elsjes ongeluk en wanhoop drong niet zo tot haar partner door. Dat moge blijken uit het feit dat hij haar het volgende liedje stuurde op de dag dat zij haar nieuwe woning betrok. Even, heel even, voelde Elsje zich daardoor schuldig.

27. Kon ik dit maar spelen op de piano!

Op 21 juni jl was er bij Het uur van de Wolf een prachtige uitzending over Frans Brüggen en zijn Orkest van de 18e eeuw. De muziek die er grotendeels onder gezet was, was het maestoso uit het tweede pianoconcert van Chopin (Op. 21), muziek die Elsje wel kan dromen.

O, kon ze dát toch maar spelen op de piano! Luistert en huivert. Hier vind je de hele, ongelofelijk ontroerende, uitzending over Frans Brüggen en het orkest. En hier kun je een stukje louter Chopin luisteren, met een andere pianist dan in de documentaire, minder intiem van aard, maar toch ook echt een heel erg mooie uitvoering.

26. Dit kan ik spelen op de piano

Toen Elsje 14 jaar was, kreeg zij een beugel. Tegenwoordig is er bijna geen jong volwassene te vinden dat niet met een gecorrigeerd gebit rondloopt, maar 25 jaar geleden was Elsje een uitzondering. Het dragen van de beugel zelf vond ze niet zo'n probleem, maar er waren zo wat nadelen aan verbonden die minder prettig waren. Zo kon Elsje geen fluit meer spelen. Tot die tijd was ze daar zeer fanatiek in en, mag ze zelf vast wel zeggen, zeker niet onverdienstelijk. Maar helaas, de slotjes op haar tanden maakten zulke gaten in haar boven- en onderlip dat fluiten onmogelijk werd.

Van haar moeder mocht ze toen pianoles gaan nemen. En een van de eerste nummers die ze daarop kon spelen was Hang on to your love van Sade. Vandaar hier opgenomen, vandaag.

25. Muziek waarbij je in de lach schiet

Onlangs kreeg Elsje van een collega die weet dat zij nogal graag leest een windows-media file van een grappig nummer toegemaild. Het nummer is buitengewoon geschikt voor de opdracht van vandaag want zelfs nu ze het zeker twintig keer gehoord heeft, moet ze er nog steeds om grinniken.

Ze wilde die file daarom voor vandaag uploaden naar haar blog, maar nee hoor: blogger accepteert geen wma-files. Wat nu, dacht Elsje en riep direct de hulp van haar twittermaatjes in.

De gouden tip leek te zijn: converteer de file even naar een mp3tje! Prima idee, vond Elsje en monter ging ze aan de slag om dit ongetwijfeld simpele klusje te klaren. Te simpel want dat lukte helemaal niet met haar Mac! Na een hoop gepiel, waarbij ze de spruiten aan moest kijken of ze misschien hun Windows-computer even mocht lenen, lukte het haar er een mp3-file van te maken.

Die ging weer terug naar de Mac, waar ze onder die mp3-file een filmpje bij elkaar fröbelde en dat weer op YouTube zette... want Blogger accepteert zelfs geen mp3tjes, maar wel YouTube-filmpjes

Met gepaste trots presenteert Elsje hier dan ook vandaag haar eerste filmpje ooit. Dus: heb een beetje geduld met haar (nog) niet zo goed ontwikkelde filmpjes-talent...

24. Op mijn uitvaart komt dit zeker langs

Dit is een makkie want hier blogde ik ooit al eens over... En daarom vandaag in de herhaling: De Moody Blues.

23. Op mijn bruiloft wil ik dit horen

Wie weet zal Elsje ooit nog eens haar ja-woord geven. In dat geval zou er natuurlijk muziek gedraaid moeten worden. Je zou dan kunnen denken aan dit, of dit. Iets moderner kom je dan uit bij dit, of, ook grappig, dit. Aan de andere kant zijn die muziekjes natuurlijk wel een beetje afgezaagd en is Elsje buitengewoon origineel *kuch*. Daarom kiest ze voor en heel andere muzikale omlijsting van haar bruiloft. Mocht het ooit zover komen. Omdat het zo'n uitnodigende tekst is. Zo van "er valt aan mij nog heel wat te ontdekken". Dat moet Elsjes echtgenoot-in-spé dan toch zeker aanspreken.

22. Hier luister ik naar als ik me rot voel

Als Elsje zich rot voelt en er niet in wil zwelgen (daar is ook muziek voor te vinden, maar die gaat ze hier niet opnemen want ze voelt zich nu zeker niet rot en wil zich ook niet rot gaan voelen) dan zet ze een opmonterend deuntje op. Zoals dit (en zelfs nu moet Elsje ervan grijnzen):