zaterdag 8 november 2008

Ze liet een spoor achter



In de trein terug ging er in het zitje achter Elsje een stel zitten. Ze babbelden zachtjes met elkaar, te zacht om het gesprek te kunnen volgen, zeker gezien het boek dat Elsje aan het lezen was. Tot de conducteur kwam. Tegen haar hield het stel een heel verhaal dat ze toch zo'n fijn uitstapje hadden gehad. Aan hoe ze daarover spraken, kon Elsje afleiden dat het om een ouder echtpaar ging.

Toen de conducteur naar de volgende coupé doorgelopen was, werd dit vermoeden bevestigd. Het stokoude mannetje liep op wiebelbeentjes door de coupé, en zei tegen zijn vrouw: "Het is díe kant op!". De minstens even oude vrouw begon de aangewezen kant op te schuifelen, maar het bleek te laat. Ze liet een spoor van druppels in het gangpad achter. Toen ze terugkwam en zich voorzichtig op haar plek liet neerzakken sprak ze zacht tegen haar man (maar hard genoeg voor Elsjes oren): "Ik moest echt zó nodig plassen...".

Elsjes hart kromp ineen van mededogen.

9 opmerkingen:

francky zei

hoe erg moet dat wel niet zijn voor die oude mensjes. Ik hoop dit nooit zelf te moeten meemaken. Ik voel me nu al door de grond zakken van schaamte en machteloosheid als ik er aan denk.

tantieris zei

Dat is zo zielig...

veerle zei

Ocharme toch!

She zei

Ach, wat sneu. Ik hoop dat het niet haar dag verpestte!

Anders zei

in(ter)contente trein ?
ik ken alleen de intercity...

Elsje zei

@anders: incontinente trein vrees ik...

blue zei

prachtig logje, elsje, vol emotie.

Loes zei

Ik vind vooral die foto in combinatie met de titel heel goed!
En het verhaal is hartvescheurend.
Als shit happens op deze manier, dan weet je als ouder wordend persoon, het wordt van nu af aan dweilen met de kraan open. Je moet er niet aan denken. Jeetje wat zielig

Linn zei

Pfff, ik kreeg echt een heel vervelend gevoel bij het lezen van die tweede paragraaf.

Ik hoop dat die dame er zich niet al te slecht door voelde.