Een jong hart

Elsje (38) is zich zeer bewust van het feit dat ze een tamelijk ongezonde levensstijl heeft. "Dat wordt voornamelijk veroorzaakt door het feit dat ik een, zoals Ina het zo mooi omschreef, 'fanatiek passief' sporter ben.", zo vertelt ze uw verslaggever.

Toch valt het met de gevaren van haar levensstijl kennelijk nog wel mee, gezien de uitslag van een online hartleeftijdtestje:



Hoe dan ook, ook deze young at heart zal over niet al te lange tijd oud(er) worden. "Als dat ook kan terwijl ik lekker met een boekie op de bank geniet van een kopje thee, vind ik het meer dan prima!", concludeert ze.

Wat zou Freud hiervan maken?

Op de eerste verdieping bevindt zich de kamer-en-suite. Die is licht en hoog, met ornamenten plafonds. Tegen de rechtermuur een marmeren schouw, tegen de linkermuur een lichte sofa. Tussen de beide sofa's staat een laag roodgeschilderd tafeltje, eigenlijk is het meer een pallet. Het tafeltje is op een groot vloerkleed met van die lusjes geplaatst, dat de kleur heeft van koffie-verkeerd.

Om de tafel zit een aantal kleine meisjes. Zo ook het jongste kind en haar klasgenootje Eva. Twee van Elsjes zussen zitten op de sofa, samen met een aantal andere vrouwen die Elsje niet herkent. Tussen het tafeltje en de schouw staat een wat oudere vrouw, met grijs/blond golfjeshaar. Ze draagt een wijde rok en tuniek en heeft een grote shawl om haar schouders geslagen.

Elsje kijkt door de openslaande balkondeuren naar buiten. Daar ziet ze de kat, die met de voorpootjes tegen het glas krabbelt met haar bekkie beurtelings open en dicht, kennelijk miauwend.

Van dit (onhoorbare) gemiauw raakt Elsje op de een of andere manier vreselijk in paniek. Ze grijpt de kat onder de ene arm, trekt het jongste kind mee bij de pols en maakt dat ze wegkomt.

Wat is er toch mis met... (7)

Deze week weer vier keer gespot: mensen met prijsstickertjes onder hun schoenen. De desbetreffende schoenen zagen er niet uit alsof ze zo uit de winkel kwamen, integendeel. Zeker de schoenen van de man voor Elsje op de roltrap waren behoorlijk afgetrapt. Elsje vraagt zich af hoe mensen nou kunnen vergeten om de prijsstickertjes onder schoenen vandaan te pulken. Het ziet er toch niet uit?

De dag waarop je nooit meer kind zal zijn

Dit weekend vertelde Elsjes moeder dat een van haar beste vriendinnen binnen niet al te lange tijd zal sterven. Zij en haar man hadden geen kinderen, tot hun beider verdriet, maar toch stond haar leven in het teken van zorgen. Jaren en jaren had ze een zieke moeder, die ze verpleegde tot het wel zeer bittere eind. Diens graf was nog niet beplant of haar man, die nota bene tegen zijn pensioen aan zat, werd gediagnostiseerd met Alzheimer. Hij leeft nog wel maar vraag niet hoe. En nu sterft ze zelf binnenkort. Het leven is zo oneerlijk!

Het is nu te vroeg om herinneringen aan deze vriendin op te halen, maar dit aanstaande sterfgeval en het recente sterfgeval drukken Elsje met de neus op het feit dat het ook voor haar moeder zomaar ineens afgelopen kan zijn. Sinds een paar dagen loopt ze dan ook met het prachtige liedje van Karin Bloemen in haar hoofd.

Wat is Elsje toch blij dat ze zoveel mooie tijd met haar moeder door mag brengen. Niet alleen zijn ze samen naar Londen geweest, maar daarnaast gaan ze met grote regelmaat samen naar concerten, een kop koffie drinken in een café of komt ze na het eten even langs om met de kinderen een spelletje te spelen. Dat al dat mooie samenzijn nog maar lang moge duren en dat Elsje nog maar lang haar kind mag zijn.

Het verdriet van België

Hugo Claus is vandaag overleden. Een schrijver die Elsje in diepe bewondering maar even vaak met een diep smoezelig gevoel achterliet na het bereiken van de achterflap. Een groot verlies voor de Nederlandstalige literaire wereld. Het zou mooi zijn als hij dan tenminste dit jaar nog posthuum geëerd zou worden met een Nobelprijs.

De Nieuwe Monique

Ach gut, wat is Monique van de Ven een pareltutje geworden zeg. Gisteren zat ze bij Jeroen Pauw en Paul Witteman aan tafel om haar nieuwe film 'Zomerhitte' te promoten.

Elsje verbaasde zich in hoge mate over het truttige kapsel, de parelketting en -oorbellen, het grijs/zwart/witte truitje van deze toch ooit zo vrije, oorspronkelijke vrouw. En dan die taal die ze uitsloeg. Elsje heeft haar wel een stuk of tien keer het woord 'keurig' horen zeggen, waarmee ze een soortement jaren '50-burgerlijk netjes bedoelde. Maar dan niet in negatieve zin, nee, ze was er overduidelijk dol op! De hele film was 'keurig' in beeld gebracht, met name de masturbatiescene van de hoofdpersoon, niets smerigs aan hoor, alles even keurigjes.
Je zou als kijker namelijk maar eens denken dat ze een expliciet sexueel getinte film zou hebben gemaakt, bah, nee, dat zou ze echt nooit doen hoor! En dat terwijl ze ooit toch heel wat behoorlijk expliciet sexuele handelingen verrichtte op het witte scherm.

Nee, dan Sophie Hilbrand. Zij speelt de hoofdrol in Zomerhitte en doet niet moeilijk over de seks die erin voorkomt: het is toch een Wolkers! Ze gaf toe dat het zo intensief denken aan klaarkomen haar wel opgewonden had, en dat zonder dat het de heren Pauw en Witteman die toch maar al te gemakkelijk in de sensatie schieten, aanleiding gaf tot onsmakelijke grappen. Haar verhaal was juist heel aannemelijk.

Sophie bleef de hele uitzending zichzelf. En ze had lekker schijt aan het hokje waar de heren en dames aan tafel haar in wilden drukken: de fulltime actrice die Monique haar wilde laten zijn werd afgeserveerd, evenals het oudere spuiten-en-slikken-meisje-imago ('je bent al 32!') waar Jeroen haar vanaf wilde praten.

Een dame met een eigen wil, die duidelijk de regie heeft over haar eigen carrière. Klasse!

Elsje, kun je zingen? Zing dan mee!

Deze week was Elsje drie dagen op cursus. Een van de dagdelen draaide om het gebruik van je stem. Voor de begeleiding van dit onderdeel was een stemcoach ingevlogen, Victor Müller. Een bijzonder innemende man met ook nog nuttige adviezen. Bij het afscheid liet hij vallen dat hij ook regelmatig allerlei zangworkshops geeft.

Mede dankzij een enthousiasmerend 'Moet je doen, joh! Vind je vast en zeker leuk.' van Sjaak heeft Elsje vandaag haar eerste stappen op een heel nieuw pad gezet: ze heeft in een prachtig gerestaureerd schuilkerkje in Diemen voor het eerst in een koor meegezongen. Zonder enige zangervaring, en ook nog tussen louter onbekenden. Supereng eigenlijk en Elsje moest dan ook even diep ademhalen voor ze het kerkje binnen durfde te stappen.

Op het programma stonden bovendien niet de minste zangstukken: enkele koralen en het slotkoor uit de Mattheuspassion. Elsje bleek een lage alt in haar strot verborgen te hebben die best aardig mee kon komen met al die meer geoefende zangers.

Al met al een geweldige ervaring. Zaten er maar 48 uren in elk etmaal, dan ging Elsje er ook nog bij zingen! Nu zal ze zich voorlopig tevreden moeten stellen met een workshopje hier of daar.

Wat is er toch mis met... (6)

Al jarenlang voert Elsje een verbeten strijd tegen ongewenste reclameboodschappen. De algemeen aangerade middelen heeft ze ruimschoots ingezet. Zo heeft ze een NEE-sticker op de brievenbus, hebben Sjaak en zij zich aangemeld bij het infofilter en stuurt Elsje geadresseerd reclamedrukwerk ongeopend retour aan de afzender met daarop het (in het begin vriendelijke maar alleng venijniger geformuleerde) verzoek om 'dit adres te wissen uit uw databases'.

Ondanks deze inspanningen moet Elsje constateren dat de reclamemakers haar toch weer weten te vinden. De jongens en meiden die langs de deur komen negeren in toenemende mate de NEE-sticker en kijken vervolgens zeer verbaasd als Elsje ze achterna speert om ze het corpus delictum in de hand te drukken. Ook wordt Huize Hengeveld de laatste tijd opvallend vaker gebeld door afgeschermde telefoonnummers: de telemarketingbranche heeft hun telefoonnummer weer weten los te peuteren. Tot slot is ook dit blog niet meer veilig voor de digitale reclamemakerij. Daarom voelt Elsje zich genoodzaakt de woordverificatie weer in te schakelen. Jammer!

Aan alle digitale en papieren spammers de volgende boodschap: HOU OP!!!! Elsje zal met niet aflatende ijver de strijd tegen jullie blijven voeren. En ze huldigt daarbij het spreekwoord 'in oorlog en liefde zijn alle middelen geoorloofd'. U bent gewaarschuwd.

Autohumor

Hedenochtend 7.15 uur, Rijksweg A27 in noordelijke richting. Elsje tuft met een lekker vaartje richting haar werk. Het is zo'n saaie grijze ochtend. Ze haalt een busje in. Dat is op zich al verwonderlijk want meestal halen rond die tijd de busjes Elsje in. Daarom kijkt Elsje even voor welke firma dit busje rijdt. En ze ziet op de wat smoezelige achterkant in het vuil met een schone vinger geschreven: "Ook verkrijgbaar in wit". Heerlijk om zo de dag te mogen beginnen.

Jeugdsentimenteel stokje

Zoals ongetwijfeld in elk gezin, worden er ook in Huize Hengeveld vele vaste uitdrukkingen gebezigd. Sommigen zijn door de gezinsleden zelf geïntroduceerd: de 'gebakkende aardappeltjes' (verhaspeling van zoon 2), de 'kudde narcissen' (verhaspeling van zoon 1), het 'dat is dan wel fijn' (de uitdrukking van de jongste toen het NSG op haar verjaardag met pech langs de weg kwam te staan maar de ANWB snel ter plekke was) en het 'Jazeker, de gouden beker' (uit de Hamelen-musical).

Anderen vinden hun oorsprong in de jeugd van Sjaak en Elsje. Zo is zoon twee er altijd als de kippen bij als er iets te beleven is. 'Gebeurter, gebeurter?!' roept Sjaak dan, naar het kippige figuurtje uit Brigadier Dog:



En Elsje roept steevast, als ze ineens de oplossing ziet voor een of ander probleem of dilemma: 'Ik heb het!', de vaste uitdrukking van Wicky, de Viking:



En sinds Najib Amhali er in een van zijn shows aandacht aan besteedde komt ook Maja de Bij met enige regelmaat langsgevlogen:



Welk jeugdsentiment heeft bij Ina, PdC en Anders tot vaste gezinsuitdrukkingen geleid?