Van de doden niets dan goeds

Zojuist las ik dat Dré zijn dochter vrijwel dagelijks bezoekt. Zijn er zo weinig kaarten verkocht voor het aankomende meezingconcert (wat een woord trouwens, alsof het publiek tijdens een regulier concert muisstil is! O nee, de artiesten zingen duetten met Dré, nog erger, maar dit terzijde) dat een publiciteitsstunt als deze nodig was? Zou hij dat gewild hebben? Of is hij bezig aan een comeback???

Honderd procent Elsje (5)

Een collega attendeerde Elsje op een testje uit de marketingwereld. Van een stuk of 50 stellingen moet je telkens kiezen in welke mate mate je het ermee eens of oneens bent. De stellingen gaan bijvoorbeeld over de rol van kunst in je leven, of die van familie of werk. Elsje blijkt een Kosmopoliet, met de meeste trekjes van een Postmaterialist en de minste van de Traditionele burgerij. De omschrijving van een dergelijke persoon bevalt Elsje wel. Iemand behoefte om op te biechten tot welke groep hij/zij behoort?

Kaak

Het blogje van vandaag gaat over kaken want veel bekenden van Elsje hebben daar problemen mee.

Zo had J. een chronische ontsteking van het kaakbot, waardoor één voor één zijn kiezen getrokken moesten worden. Gelukkig gaat het het laatste jaar veel beter en heeft de tandarts eindelijk het sein ´ontsteking meester´ gegeven. Godzijdank bestaan er implantaten, waardoor het kunstgebit voorlopig nog in de kast kan blijven.

Dan heb je H. die een doodsmak maakte met de fiets en daarbij haar kaak brak. Die moest worden vastgezet totdat hij weer zou zijn vastgegroeid. Hierdoor kon H. alleen vloeibaar voedsel tot zich nemen, door een rietje. Dit alles voltrok zich weliswaar voor Elsje haar kende, maar de verhalen van het graatje dat mee kwam met de vissoep waardoor zij bijna een Advocaatje deed, zijn veelzeggend.

Het meest recente geval betreft K. Zij heeft last van een 'instabiele kaak'. Die is onlangs door de kaakchirurg gestabiliseerd, maar K. is doodsbang dat de kaak weer ontwricht zal raken. Ze is dus extreem voorzichtig met het open doen, laat staan opensperren van haar mond.

Nee, dan D.! Die had zulke flexibele kaken dat zij er wereldberoemd mee werd:


En na dit filmpje houdt Elsje voorlopig de kaken stijf op elkaar.

Kinderarbeid

Soms denkt Elsje wel eens: wat zijn die collega's tegenwoordig toch een jonkies! Maar van de week viel door onderstaand berichtje op intranet ineens het kwartje: de inspectie doet aan kinderarbeid!

U hier?

Hoewel Elsje geen treinforens is, reist ze toch regelmatig per spoor voor haar werk door het land. En dat is dan voor afspraken, dus een vaste trein heeft Elsje niet, zowel de heen- als de terugreis kan op bijna alle uren van de (werk)dag plaatvinden.

Toch is het haar afgelopen twee weken gelukt om drie keer met dezelfde dame in één coupé te zitten. Ze viel Elsje op door haar bijzondere schoenen, suede, bruin/grijs, met gekruiste bandjes en een sleehakje. Een dame die er al die keren zeer gesoigneerd uitziet. In bruine mantelpakjes, of, zoals vandaag, in een donkerpaarse combinatie. Met grijzige krullen en heel helderblauwe ogen. Een dame met een tongval uit het Oooosten van het land.

De eerste keer reisde ze met een nogal luidruchtige een tikje boerse man, de tweede keer alleen, zickzelf vermakend met haar Blackberry, en vandaag met een keurige-heer-met-snor-en-regenjas. Dit keer herkende ze Elsje ook. Een vriendelijke glimlach en een knikje werden uitgewisseld. Zo krijg je ineens een band met een wildvreemde.

PS. Nu Elsje het toch over schoenen heeft: waarom dragen zoveel vrouwen deze winter zomerschoentjes? Vriezen je tenen er dan niet af? Of is dat mode, lijdzaam mooi zijn met blote buik-shirtje, heupbroek en pumps?

Update: de vier meisjes in de snackbar droegen allemaal pumps, maar daarboven leggings en lange zwarte blouses. Blote buiken zijn kennelijk uit?

Doordeweekse fietstafereeltjes

Donderdagochtend, kwart over acht.

Het meisje valt op door haar hippe mutsje. Haar lichtbruine tas van soepel leer rust op haar bagagedrager. Ze praat zachtjes door haar telefoon, die ze in haar linkerhand houdt. Met haar rechterhand laveert ze moeiteloos door het verkeer.

Bij het stoplicht staat een kale man. In het kinderzitje achterop een meisje met een flinke bos blond haar. Een jongetje met een blauwe fietshelm op zijn eveneens flinke bos blonde haren staat naast hem. De man zegt tegen het jongetje: "Wat moeten we lang wachten hè? Druk nog maar een keer op het knopje." Het jongetje buigt zich met fiets en al naar het knopje, bijna verliest hij daarbij zijn evenwicht.

De groep fietsers steekt de drukke straat over. Achter hen trekt een rode Renault op. De bestuurder heeft duidelijk haast. Ze toetert en geeft extra gas. Rakelings passeert ze een van de fietsers. Die wordt bijna tegen het kinderfietsje waar ze naast rijdt aangedrukt.

Twee kindertjes komen over de rotonde aangefietst. Ze willen afslaan, de straat in. Ze hebben voorrang, maar wachten tot ze erdoor kunnen. Er stopt een fietser, en nog één om de kindertjes ruim baan te geven. Ze aarzelen. "Kom maar", zegt degene die als eerste stopte. Een tikje zwabberend stappen de kindertjes op en rijden verder, de straat in.

Voor het volgende stoplicht staan twee meiden te kletsen. Af en toe lacht de linker hardop, een blije, sprankelende voorjaarslach. De meiden zijn zó op elkaar gericht dat ze niet eens doorhebben dat het licht op groen springt.

Op het trottoir staat een grijze Peugeot. De bestuurder kijkt in lichte paniek om zich heen. Hij probeert zich tussen het drukke ochtenverkeer te wringen maar de auto's die langsrijden zien hem niet of doen alsof. Aan beide kanten van de Peugeot staan voetgangers ongeduldig te wachten tot ze erlangs kunnen.

Een stukje verderop staat een moeder het haar van haar dochter te borstelen. Als de borstel achter een klit blijft haken, vertrekt het gezicht van het meisje even. Ze houdt een knalgeel haarelastiekje omhoog zodat haar moeder dat om de paardenstaart kan binden.

Een dikke man met hele korte beentjes rijdt op een ongetwijfeld speciaal voor zijn lichaamsbouw ontworpen fiets. Achterop een leeg kinderzitje. Vlak voor hem fietst een vreselijk lange man die, terwijl zijn zadel en stuur duidelijk op de hoogst mogelijke stand staan, met zijn knieen tegen het stuur aan botst. In zijn rechter fietstas een erg versleten aktenkoffertje.

Note to self: kom uit de auto en stap op de fiets. Houd daarbij je ogen en oren open, dan maak je nog eens wat mee.

IQ-test

Al weken heerst er een gespannen sfeer in Huize Hengeveld. Het is dan ook CITO-toetstijd. De vooruitzichten van kind twee waren goed, en 'die CITO kan ik makkelijk aan' sprak ze in de weken voorafgaand aan het Grote Gebeuren regelmatig. Dat weerhield haar er niet van een hyperventilatie-aanval te krijgen op de eerste toetsdag, een flauwvalactie te voeren twee dagen later, en daarnaast zag ze door slecht slapen nog bleker dan ze normaal gesproken in de winter al ziet. Want wat als ze nou net niet genoeg punten zou hebben gescoord om de zo felbegeerde plek op de school van haar keuze te kunnen bemachtigen?

Al dat nerveuze gedoe, gecombineerd met het plezier waarmee zij de Nationale IQ-test en de online CITO-toets voor ouders maakte, brachten Elsje op een werkelijk grandioos idee. Doe de CITO de deur uit, en organiseer een IQ-test ervoor in de plaats. Iemand die daar vast wel oren naar heeft, is Patrick Lodiers.

Vandaag kreeg zij overigens de uitslag, die meer dan bevredigend was. De school van haar keuze zal geen problemen hebben met het ontvangen van de aanmelding van dit knappe kind. De opluchting op haar gezichtje was bijna griezelig.

Niet overtreden wordt bestraft!

Maandag 3 maart, half 2. Op weg naar de tandarts en eigenlijk iets te laat weggegaan van kantoor, dus gestrest. Maar dan hoort Elsje op de radio: "En dan nu de flitsmeldingen. Op de volgende plekken word je bekeurd, tenzij je te hard rijdt." Geheel gerustgesteld drukt zij het gaspedaal nog wat dieper in.

Blazen

Bijna was het weekendje waarop zij zich zo hadden verheugd in het water geblazen. Elsje werd namelijk zaterdagmorgen wakker met een blaasontsteking. Gelukkig bestaat er zoiets als de weekenddokter die, nadat zij zich per telefoon ervan had overtuigd dat Elsje niet zwanger was, fluks een receptje doorfaxte aan de apotheek. Lang leve de antibiotica.

Maar ook de wind wist van blazen. Allerlei snelwegen bleken te zijn geblokkeerd door omgewaaide bomen. Hoe zou het dan wel niet zijn op de wegen naar Ommen, waar Sjaak en Elsje een hotelletje hadden geboekt? De angst voor omleidingen, afsluitingen en meer ellende van dien aard, bleek ongegrond. Met de wind in de rug waren ze er eigenlijk in no time.

Na het fantasieloze diner dat het hotel serveerde en dat een apart blogje waard zou zijn ware het niet dat Elsje die tijd liever aan andere zaken besteedt, kleedden Sjaak en Elsje zich mooi doch extra warm aan om hun favoriete passie, de Johannes passion, te gaan beluisteren in de Hervormde Kerk in Oud-Avereest, zo'n 20 minuten bij Ommen vandaan. Het bleek een klein en sober kerkje, met wit-gestucte muren. Hoe toepasselijk de psalm die voor de dag erna alvast op de borden stond aangegeven.

Het publiek, bestaand uit voornamelijk localos, had zich duidelijk verheugd op een avondje uit. De dirigent had daarom in het begin even moeite de zaal stil te krijgen. Maar eigenlijk kon dat het Grote Genieten niet hinderen. Want de uitvoering was werkelijk prachtig. Sjaak roemde al de betrokken sfeer waarin het concert plaatsvond. Elsje wil nog even nazuchten over de geweldige evangelist (die Elsje trouwens erg aan Mr. Big deed denken) en de fantastische alt. En daar was, toeval bestaat niet, een bekend gezicht. Hem hoorde Elsje twee weken eerder in Vredenburg een fijn moppie viola da gamba spelen, en nu was hij in Oud-Avereest en schitterde wederom. De jarige dirigent kreeg een warm en zeer verdiend applaus. En dat Sjaak en Elsje niet de enigen waren die heel erg hadden genoten blijkt hieruit.

En de schoonmakers dan?

De Koninklijke Horeca Nederland heeft een brochure uitgegeven waarin uitbaters van horecagelegenheden uitgelegd wordt hoe het, binnen de grenzen die de wet vanaf 1 juli stelt aan roken in openbare gelegenheden, tóch mogelijk kan blijven om te roken in hun etablissement.

Oplossing die deze club aanreikt: zorg voor afgesloten zelfbedieningsplekken in je kroeg, want dan hoeft het personeel dus niet in de rook van de gasten te werken. Mensen bestellen hun drankje aan de bar en nemen dat mee de rokersruimte in. Of nog beter: maak een intercom en een lopend bandje (net als in sushibars, ben je met je bruine kroeg tegelijk ineens superhip!!). Prachtig idee voor alle nicotineverslaafde alcoholisten natuurlijk.

Maar volgens Elsje ziet de Koninklijke (waarom mag zo'n club zich trouwens Koninklijk noemen? Maar dit terzijde) een belangrijke groep personeelsleden over het hoofd met deze simplistische oplossingen. Want wie mag elke dag de troep opruimen? De asbakken legen, de tafels poetsen, de vloer dweilen? Juist, de schoonmakers! En die worden door deze oplossingen toch gedwongen om te werken in ruimtes waar gerookt wordt.

Hou nou toch op met te proberen deze zeer terechte inperking van het 'recht' op het veroorzaken van gezondheidsproblemen voor de medemens te omzeilen! Geef het roken op, desnoods alleen in openbare ruimtes, of rook door, maar dan thuis, waar je jezelf bedient en ook zelf de zooi opruimt. Dan ben je bovendien een stuk goedkoper uit. Iedereen blij.