Te gast (3)

Waarom Elsje haar gevraagd heeft om een gaststukje te posten, kun je hier lezen. Dat is zo'n lang verhaal, als Elsje het integraal zou overnemen blijft er voor de zeer geëerde gast geen ruimte meer over. Hoewel Elke er geen plaatje boven wilde... Toch houdt Elsje het bij een blij: 'ELKE, the floor is yours! Moge je vrolijkheid ons allen besmetten.'

Je kan gerust zeggen dat wij elkaar vonden via het internet. Het is zelfs niet meer nieuw, wie vindt elkaar tegenwoordig nog buiten het internet? Niemand toch! Handen aan het toetsenbord en de wereld gaat open. Of komt dichterbij. En zo kwam Utrecht tot in Brugge. En omgekeerd.

Er zijn heel wat gemeenschappelijke delers tussen Elsje en Elke. In de toekomst zal zij mij redden van slakken. En ik zal haar ijsjes met aardbeien geven. Of zoiets. Mooie toekomstplannen hebben wij.
Nog een gemeenschappelijk feit zijn de kinderen. Dat delen we uiteraard met minstens de helft van de wereld, maar laten we dat even buiten beschouwing laten.
En laat mij het nou net over die kinderen willen hebben. Over de mijne dan, want die van Elsje ken ik niet. Nog niet.

Ik vermoed en hoop dat ik niet overkom als iemand die enkel over haar kinderen kan praten. Niet dat ik het een ander niet gun om dat te doen, maar op den duur lijkt alles op elkaar. En laat ik het luisteren ernaar achterwege. Mijn meiden zijn trouwens op een leeftijd gekomen dat elke stap vooruit niet noodzakelijk nog zo spectaculair is. Ze gaan allang zelf op het toilet, ze dekken al eens de tafel, ze eten allang stukjes in plaats van pap, en sterker nog: ze snijden het volledig zelf. Al is junior allergisch aan haar mes. Meestal ligt het na het eten nog ongebruikt naast haar bord. Hoe ze het doet weet ik niet, maar ze weet haar handelswijze perfect te camoufleren.

De oudste zucht al eens als ze de tafel moet dekken of afruimen. De puberjaren zijn op komst en het komt in kleine beetjes op mij af. Kwestie van het gewoon te worden. Net als haar moeder heeft ze een keikopje en het zal niet gemakkelijk worden, vermoed ik.

Op slinkse wijze geleid ik jullie in de richting die ik wil hebben. Dat je jezelf zo ontzettend kan herkennen in je kinderen. De manier waarop de oudste ‘NIKS’ roept als je vraagt wat er is. En er duidelijk iets is wat ze niet wil zeggen. Zo weet ik ook weer hoe lastig ik voor mijn omgeving kan zijn.
De manier waarop junior al haar spulletjes rangschikt en op orde zet en daar veel te lang mee bezig is omdat ze het veel te goed wil doen.
De manier waarop de oudste aan haar vingers likt omdat die droog aanvoelen.
Hoe junior een halve dag weg kan kletsen en dan niks gedaan heeft.
Hoe de oudste zich in een boek kan verdiepen en er een bom naast haar mag ontploffen. Wie wat waar? IK heb niks gemerkt.
Hoe de jongste na lange tijd terug naar boven komt op zondagmorgen (ja, ik ben een langslaper) terwijl ze alleen maar even naar het toilet ging. Waarop ze meedeelt dat ze toch maar naar Megamindy is blijven kijken. Want het was het moment waarop Mieke (de politieagente die eigenlijk Megamindy is) ging zeggen aan Toby dat ze verliefd op hem was. En dat was zo mooi, ze wou het niet missen. Die zal later dus ook duizend keer naar de Jane Austen films kijken, denk ik dan. Het begint al. Bijna 8 jaar en ’t is al van dat. Dat belooft voor de toekomst, ze zal vermoedelijk ook gaan zoeken naar haar mr. Darcy. Maar dat wordt moeilijk, want ik heb hem al…

Dubbelganger (III)

Op de bovenste foto filmregisseur Michael Haneke. Op de onderste ex-collega Guus Scholten. Zeg nou zelf, lijken ze niet sprekend op elkaar? Of komt de gelijkenis louter door hun baarden?

President...

In de eerste reeks van Elsjes en Sjaaks favoriete tv-serie, 24, dingt voor het eerst in de Amerikaanse geschiedenis een zwarte kandidaat mee voor het presidentschap. Zijn naam is David Palmer. En nu, 7 jaar later, is het dan echt zo ver. Tenminste, als zij nou maar zou toegeven dat ze door hem verslagen is.

Elsje zal de schrijvers van een volgende serie van 24 vragen om een vrouwelijke president te introduceren. Wellicht wordt dat dan ook een keer bewaarheid. Ze zal er expliciet bij vermelden dat de dame in kwestie niet op Hillary Clinton mag lijken. Daar heeft Elsje in de afgelopen maanden een zo mogelijk nog grotere hekel aan gekregen dan toen zij nog First Lady was.

Note to self: als je de schrijvers mailt niet doordraven door om een lesbische gehandicapte moslima te vragen.

Treinconversatie

De vriend die Elsje onverwachts tegenkomt in de stiltecoupé van de overvolle forenzentrein uit Den Haag gebaart: "Je mag niet niet praten, zullen we mailen?"

Even later begint het lichtje op Elsjes blackberry te knipperen. Ha, daar is-ie al. Er wordt een bijzonder gezellig lijntje gespannen tussen de twee coupés:

"Ik dacht laatst nog dat we toch weer eens bij moeten praten. Ga je goed thuis & werk? Ik ga prima. Dochterlief leuk en goed en werk is druk druk."
"Idd een onverwacht genoegen je hier tegen te komen. Mocht er zo bij jou een kletsplekkie vrijkomen, dan kom ik naar je toegelopen. Anders kletsen we maar virtueel..."
"Helemaal vol. Er zit wel een jodokus naast me te slapen. Kan dat op jouw plekkie ook doen. Maak jij 'm wakker?"
"Hrm... ziet-ie er gevaarlijk uit?"
"Kung Fu, denk ik. Maar hij heeft niet z'n pakkie an."
"Ik denk dat ik maar blijf zitten. Ik bel je vanavond, het is weer terrasjestijd."
"Het is allang terrasjestijd! Vanavond ben ik er trouwens niet."
"Ok, morgen?"
"Ook niet. Gewoon maar mailen dan?"
"Ok!"

Hoe een saaie treinreis toch nog snel voorbij kan zijn.

Elsje heeft invloed (2)!

Soms is het effect bijna instantaan, soms duurt het wat langer...

Vier maanden geleden voelde Elsje zich nog afgescheept door de klantenservice van 's lands Grootste-Kruidenier-Die-Op-De-Kleintjes-Let toen zij hen meldde dat ze ontevreden was over de nieuwe draaisluiting van de pakken biologische melk.

Groot was dan ook haar vreugde toen deze week bleek dat het oude vertrouwde pak. En hoewel dat vouwsluitingpak natuurlijk ook zijn makken heeft, is Elsje zeer content. .

Dat bloggen, dat is gewoon hartstikke effectief. Daarom bloggen wij!

Anders, misschien moet je 'jouw' pak bij Appie onder de aandacht brengen?

Heb vertrouwen

De conducteur en zijn collega komen vanaf het andere eind de coupé binnen. "Vervoersbewijzen alstublieft!" Elsje legt haar Sudokuboekje weg en pakt haar treinkaartje. Tegelijkertijd komen de twee conducteurs aan bij Elsje. Hij controleert, zij daarna nog eens. En niet alleen Elsje, nee, ook haar buurman wordt door haar aan de dubbele controle onderworpen. Als enigen in de coupé. "Zo, nu weet u zeker dat het goed is", grapt de tweede conducteur. Enigszins verbouwereerd blijven Elsje en haar buurman elkaar aankijken als kaartjesknippers door de schuifdeur verdwijnen. Ze vragen zich even af of zij er nou zo onbetrouwbaar uitzien of dat de conducteurs zo weinig vertrouwen in elkaars controlecapaciteiten hebben. Ze besluiten het op het laatste te houden.

Fietsenstallinggedrag (3)

De laatste tijd gaat Elsje weer veel met de trein naar haar werk en daardoor bezoekt ze ook weer regelmatig de fietsenstalling onder Utrecht CS. Eerder al kloeg ze over het gedrag van de fietsers die hun rijwielen asociaal stallen en over de fietsenstallingmannetjes. Nog maar eens over die mannetjes: als die er zijn, zijn ze altijd in het gezelschap van een peuk. De stalling binnengaan is voor een sigarettenluchthaatster als Elsje dan ook altijd ellendig. Vandaag vroeg ze zich ineens af: zou het roken in de fietsenstalling nou ook per 1 juli aanstaande verboden zijn?

Hond en baan

Tjsa, nu snapt Elsje eindelijk hoe men aan de uitdrukking 'hondenbaan' komt...


bron: Overheidsmanagement.nl

Robdrive

De favoriete ijszaak in de wijk ehrm... stad doet deze dagen goede zaken: van heinde en verre komt men hier naartoe voor een ijsje. De meeste mensen doen dat lopend of op de fiets, maar een enkeling woont kennelijk zover weg dat er een autoritje voor nodig is om aan de ijsbehoefte te kunnen voldoen. Zo ook de cabrio die zojuist voor de deur van de ijssalon bleef staan, midden op straat, met ronkende motor. Het duurde nogal voor er iemand uitstapte. Kennelijk dachten de inzittenden dat ze bij de Robdrive terecht gekomen waren...

Te gast (2)

De tweede gast op Elsjes blog is INA. Nicht of nichie zoals ze elkaar noemen. De Favoriete Nicht zelfs waar menig mailtje en sms-je mee uitgewisseld wordt. Vijf jaar ouder en lange tijd Elsjes rolmodel geweest, en eigenlijk is ze dat nog steeds wel. Dat het a small world is besef je after all als je hoort dat ze daarnaast een studiegenote van Sjaak is geweest en een stadsgenote van Jan is. Maak vooral verder kennis met haar op haar veelzijdige Browniepoint.



De oudsten zijn van '64, '65, '65 en '66. De jonkies hebben de bouwjaren '68, '69 en '70. Met z'n zevenen in de tram. De genen van de twee moeders hebben niet bij elk van ons de overhand, maar we kunnen voor zeven zussen doorgaan.

Met z'n zevenen in Delft, in het huis naast het spoor. Een huis dat podium biedt aan eindeloos Hamelen spelen en zingen. Maar de eenzaamheid opzoeken met de rug tegen de muur en Tina's lezen, dat kan hier ook.

Met z'n zevenen in Voorburg. De jonkies in het bad buiten, met stekende bij. De oudsten binnen badmintonnen. Als de shuttle kwijt is gaan we verder met knikkers. De jongste oudste krijgt een stuiter op haar hoofd. 's Avonds smelt de rode plastic dop over de lamp.

Met z'n zevenen in Leiden. Vanaf acht uur 's avonds slepen met matrassen voor de beste kamerindeling van dat moment. Wel gewoon drinken nemen, en appels, anders heb je hoofdpijn.

Twee nichten, jaren later, in Amsterdam. Een jonkie komt met soep, koffie en een beugel logeren in de studentenflat van de oudste. Durf ik dat, televisie kijken in de keuken, met al die jongens en mijn beugel? De late voorstelling van The World According to Garp. Nachtbus terug.

Twee nichten, weer later, allebei in Utrecht geland. Het jonkie komt in het ziekenhuis. De oudste propt haar versleten pukkel vol met bouquetten en intiems. Bookcrossing avant la lettre.

En nog later delen ze zwangerschappen, boekgrrls en nu dan een weblog. En wat nog gaat komen.