Lekker!

Wat een kadootje krijgt Elsje de komende maanden van haar werkgever! Eens in de veertien dagen komt er namelijk iemand op kantoor die Elsje en zeven van haar collega's een stoelmassage zal geven. Elsje heeft het een keer eerder geprobeerd en dat was zo ongelofelijk prettig, dat smaakte echt naar meer. En nu mag ze dan op regelmatige basis een hapje gaan nemen van dit heerlijks. Mjammie! Was het maar vast volgende week!

Voorbij met die spielerei

Na een vrij weekje waarin Elsje lekker kon bloggen, chatten, pianospelen, boekies lezen, zich groen en geel ergeren aan Whirlpool, naar de film en een keer zonder tijdsdruk met de kat naar de dierenart kon, de tuin grondig onder handen nam en ook nog tijd had om een tweede blog te beginnen, was vandaag de pret voorbij.

En oef, wat was het vroeg vanmorgen. Elsjes bioritme is nog niet gewend aan de zomertijd. Door de plensregen reed ze naar het Noorden. Een diepe zucht ontsnapte haar mond bij aankomst. Was het nog resterende spanning van het autorijden in slecht weer? Of zag ze op tegen wat komen ging die dag?

Godzijdank bleek de mail die zich had opgehoopt geen oningeschat werk op te leveren, het zonnetje scheen en er was zowaar tijd voor een ommetje tussen de middag, waarbij de narcissen haar vrolijk gedag zeiden.

Slechts een gedachte baart Elsje nu nog zorgen. Lekker hoor, zo'n weekje vrij, maar waar gaat ze nu de tijd vandaan halen om al die hervonden of nieuwe hobby's in te beoefenen?

Deze ambtenaar wil graag spelen

Zojuist ontdekt dat bij Z@pp de familie Knots wordt uitgezonden. Begin jaren '80 genoot ze elke week opnieuw van Hetty Heyting, Jan-Simon Minkema en Marnix Kappers die allemaal meerdere rollen vertolkten.

Direct zat Elsje gekluisterd aan de buis. En opnieuw genoot ze van Opa en Oma Knots (oftewel 'ouwe zemelaar' en Johanna), van Meester Arend Vogel en het winkelmeisje Hansje, van kunstenares Tante Til die met haar roze verf alle probleempjes op weet te lossen en haar man, geheim agent Onkel X ('Frederik, lieverdje') en natuurlijk van hun zoon, Neef Herbert, de ambtenaar met de aktentas die eigelijk veel liever gezelschapsspelletjes speelt.

Dat lijkt Elsje ook wel wat. Misschien kan Tante Til iets van haar roze verf inzetten voor het goede doel?

Sprookjesachtig

Een van de favoriete bezigheden van de jongste spruit is het overtypen van het sprookje Assepoester. En dan wel in de versie van Jacques Vriens. Daarin heet Assepoester eigenlijk Elsje. Een sprookjesnaam dus.

Het verhaal van Assepoester kent iedereen natuurlijk. Haar moeder sterft, en zij blijft alleen met haar vader. Tot hij op een slechte dag vindt dat ze een nieuwe moeder nodig heeft. Die stiefmoeder trekt haar eigen dochters voor en de arme Elsje moet dag in, dag uit sloven. Tot ze stiekem naar het bal van de prins gaat, daar zijn hart verovert en, na veel gedoe en gedwarsboom door stiefmoeder en -zusjes, nog lang en gelukkig met hem wordt. Opmerkelijk genoeg heet de prins in de versie van Vriens geen Sjaak, maar Lodewijk.

Wat Elsje trouwens ook sprookjesachtig vindt is dit berichtje.

Elsje de boekenwurm

Vroeger keek Elsje graag naar Elsa de leeuwin. Het was in de tijd dat zij met haar zussen hele episodes uit allerlei series naspeelde, zo ook deze serie. Bij het naspelen was Elsje natuurlijk altijd deze tamme leeuwin.

Later ging zij meer op een ander dier lijken: de boekenwurm: hele weekenden en vakanties werden met de neus in de boeken doorgebracht. En dat doet ze nog steeds het allerliefste. Daarom is ze ook actief lid van de boekgrrls. Bij de boekgrrls wordt altijd druk gediscussieerd over alles wat er te lezen valt. Een deel van die discussies komt op de site terecht. Elsje levert daar regelmatig bijdragen aan.

Maar toch mist ze wat, want van niet alle door haar gelezen boeken komt haar verslagje op de site. Dat is natuurlijk maar goed ook, anders zou het misschien een Elsje-site worden in plaats van een boekgrrls-site.

Om het gat te kunnen dichten is Elsje dus maar een leesblog begonnen. En gisteren heeft ze hier de leesverslagen van zo goed als alle boeken die ze het afgelopen jaar las opgezet.

Wat een film!

Dzjee, wat een film. Geweldig maar zo vreselijk gewelddadig! Nee, Elsje heeft het niet over dat filmpje van Wilders. Daar zal ze zeker niet naar gaan kijken. Wel heeft ze het over No country for old men, waar ze vanavond met Sjaak naar toe is geweest.

De Texaanse lasser Llewelyn Moss (Josh Brolin) stuit op de resten van een gruwelijke moordpartij. Dichtbij de plek des onheils vindt hij een koffer met daarin 2 miljoen dollar. Duidelijk een 'drugsdeal gone bad'. Llewelyn is geen slechte vent en dus gaat hij terug om de enige overlevende te voorzien van water. Maar daar wordt hij door een stel Mexicanen gespot. Zij zijn de moordenaars en zijn teruggekomen om de drugs en het geld op te halen. De Mexicanen worden op hun beurt weer op de hielen gezeten door een koelbloedige beroepsmoordenaar, gespeeld door Javier Bardem, die voor deze rol een Oscar won. Tot slot gaat ook de sherrif (Tommy Lee Jones) zich ertegen aan bemoeien. Dit is het begin van een lange achtervolging, waarbij iedereen elkaar achtervolgt en dus het nodige bloed vloeit.

Klinkt als een vreselijke film, maar als je weet dat het een film is van de broertjes Coen, en bovendien vier Oscars won, dan weet je tegelijk dat het een meesterwerk moet zijn. En zo is het maar net.

Van de afwasmachine, het kastje en de muur

Twee weken geleden begaf de afwasmachine het. En niet voor het eerst. Nog geen half jaar geleden had-ie hetzelfde euvel, op de reparatie waarvan nog tot 1 april garantie zit. En dat is geen grapje. Al snel was dus een afspraak gemaakt met de schadehersteldienst van Whirlpool. Nou ja, snel, wat is snel? In ieder geval een zeer subjectief begrip. Want er moest maar liefst twee weken gewacht worden op een monteur. Dit werd door Sjaak geweten aan het feit dat de Paasdagen ertussen zaten.

Vanmiddag was het dan eindelijk zo ver. Nou, Elsje, dat had je gedacht! Want toen zij ongeveer 10 minuten voordat de monteur op de stoep zou staan thuis kwam, bleek Whirlpool te hebben gebeld. Op de voicemail meldde een beschaafde damesstem: "Helaas kan de afspraak niet doorgaan. U kunt het volgende nummer bellen voor een nieuwe afspraak."

Wel wat geïrriteerd om het late afzeggen belde Elsje direct het opgegeven nummer. Een gecomputeriseerde stem meldde dat de wachttijd "helaas meer dan twee minuten" was. Nadat Elsje ruim zes minuten in de wacht had gehangen (terwijl ze ook nog eens gekweld werd met het gekweel van Celine Dion) hield ze het voor gezien. Er moest tenslotte gewoon lunch verzorgd worden. Maar ja, van ophangen is een afwasser natuurlijk nog nooit hersteld. Daarom drukte Elsje maar op redial. Na nog eens 11,5 minuut Celine te moeten hebben aanhoren, kreeg ze eindelijk een levend iemand aan de lijn.

Inmiddels was Elsjes humeur tot onder het vriespunt gedaald. De mededeling van deze levende mens dat er inderdaad in haar scherm stond dat er een nieuwe afspraak gepland moest worden, gecombineerd met haar aanbod om die supersnel, te weten "volgende week dinsdag al" in te plannen, viel dan ook niet in goede aarde. Op Elsjes stevige protest hoorde ze bijna het handboek 'lastige klanten' uit de kast gerukt worden worden. "Ik zal mijn leidinggevende vragen u hierover terug te bellen", was haar laatste bod. Waar Elsje met haar domme hoofd op inging. Je begrijpt het al: op de inlossing van die belofte zit ze nog steeds te wachten.

Gelaten heeft ze, om de tijd te doden, de enorme afwas van vandaag gedaan. Zucht, dat wordt morgen weer in de telefoon klimmen. Dat vindt Elsje eigenlijk het ergste: je bent overgeleverd aan dit soort klantonvriendelijke firma's, alle machteloze woede leidt alleen maar van het kastje naar de muur.

En nou maar hopen dat Elsje haar boosheid nog zover onder controle kan houden dat ze morgen voor elkaar weet te krijgen dat er diezelfde dag nog een monteur gestuurd wordt.

Note to self: Keep on dreaming...

Routineus volproppen

Gisteren in de Volkskrant een alarmerend verhaal: steeds meer kinderen worden te dik. En niet een beetje te dik, maar kinderen die op hun 10e jaar al van die vetblobjes zijn. Het fenomeen doet zich voor hier in Nederland, maar vooral in het Verenigd Koninkrijk. De oorzaak moet door de schrijver gezocht worden in de zeer ongezonde eetgewoontes van de jonge kinderen, bijvoorbeeld op school. Het artikel geeft een overzicht van een gemiddelde overblijfhap: een zak chips, een aantal koekjes en als toetje een candybar. En om dit alles weg te spoelen een flesje frisdrank.

Dat is wat kinderen eten als ze hun lunch van thuis meekrijgen. Als de schaapjes van het aanbod in de kantine gebruik maken, wordt het zo mogelijk nog erger: alles wat warm opgediend moet worden, wordt rücksichtlos in het frietvet gekwakt, zodat het een 'lekker knapperig korstje' krijgt. Anders lusten de hummels het niet.

De Engelse regering heeft inmiddels, onder druk van Jamie Oliver, de koning van het naaktvoedsel, besloten paal en perk te stellen aan in ieder geval het aanbod van calorierijk maar voedingswaardearm kantinevoer op Engelse scholen. En als de ouders nou ook meewerken en de trommeltjes van de kinderen die niet van het aanbod in de kantine gebruik maken vullen met gezondere snacks, dan lijkt het tij nog te keren.

Natuurlijk speelt dit niet alleen bij kinderen. Ook onder volwassenen wordt het aandeel 'dikkerds' steeds groter. Dat wordt mede veroorzaakt door de bedrijfskantines, waar de vette hap elke dag weer gretig aftrek vindt. Maar ook hier lijkt sprake van een trendbreuk: traditionele snacks als kroketten en frikandellen lijken terrein te verliezen.

Wat voor de kroket in de plaats is gekomen, is Elsje niet helemaal duidelijk. Want gegeten moet er toch. Daarom de vraag aan de lezers van dit blog: wat is jullie routine in de kantine?

Naschrift: de uitdrukking 'Routine in de kantine' heeft Elsje gejat van Lindo Duvall.

Naschrift 2: voor de slimmerd die ziet dat Elsje haar eigen kantine-routine in het bovenstaande stukje niet prijsgeeft het volgende: bij Elsje op het werk is er geen kantine.

Naschrift 3: voor wie het dan echt wil weten: Elsjes lunch bestaat normaal gesproken uit twee volkoren pistoletjes met kaas of vleeswaar, met een halve liter karnemelk en een halve liter vers sinaasappelsap. Want om de hoek bij het werk zit wel een Appie.

Dit kan toch geen toeval zijn?

Onlangs zat Elsje in de trein met twee Beroemde Treinreizigers, oftewel BT-ers. Althans, zo deden hun namen haar vermoeden. Links naast haar zat een vrouw met de naam Nicole Smith. "He?", dacht Elsje even. "Die is toch dood?". Zo vlak voor Pasen gelooft Elsje natuurlijk alles, en zo nam ze grif aan dat de beroemdheid kennelijk herrezen was.
In dezelfde coupé zat tegenover Elsje bovendien een man die, gezien het naambordje op zijn borst, niet de minste was: "de van de bloemen". Die was vast op weg naar Rome om de Paus te voorzien.

I'm dreaming of a white easter

De koudste paasdagen sinds tenminste 1901 zijn bijna achter de rug. Sneeuw, vorst, hagel en extreem lage temperaturen teisterden het land. Elsje zou er normaal gesproken niet over peinzen om bij dit soort winterweer haar neus buiten de deur te steken, maar ja, voor de liefde en het leenmoederschap moet je af en toe een beetje af willen zien.

En dus stond ze op haar vrije dag idioot vroeg op, kleedde zij zich extra warm aan en stapte met Sjaak en de leenkinderen op de fiets richting de Jaarbeurs. Daar werd namelijk de jaarlijkse Utrecht Marathon gelopen. Gelukkig niet alleen de marathon, maar ook kortere afstanden. Voor de kinderen was de afstand dit jaar zelfs zo kort dat ze binnen 5 minuten al langs de finishlijn zoeften. Op de passage van de eindstreep na 10 kilometer door Sjaak hebben ze niet meer gewacht. Nu konden ze net tussen de buien in naar huis fietsen, richting de warme thee. Er zijn blijkbaar toch grenzen aan hoever een Elsje gaat voor de liefde...

Naschrift: inmiddels sneeuwt het weer. Sjaak zet de fiets van Elsje binnen. De schat!