De chaos is compleet

Al twee maanden leeft het NSG in chaos. "Hoezo dat dan? Wat is er aan de hand, Elsje?" hoort ze jullie vragen. Nou, vrienden, dat zal ze jullie vertellen.

De riolering in de straat wordt vervangen. De gemeente dacht: als we dan toch de riolering vervangen, dan koppelen we gelijk het regenwater af. Dus moet er een aparte riolering worden aangelegd voor het regenwater, wat dan ineens hemelwater blijkt te heten. En zoals dat gaat, wordt ook van de gelegenheid gebruik gemaakt het al langer in slechte staat verkerende asfalt te vervangen door mooie klinkertjes. Althans, dat moet nog blijken. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dat idee van die klinkertjes van de bewoners kwam.

Het lijkt allemaal zo simpel: graaf een sleuf, kiep de oude riolering eruit, leg een nieuwe pijp erin, leg er een tweede pijp naast die je aansluit op de regenpijp en klaar is Clara. Kennelijk gaat die vlieger niet op. Want al acht weken lang kijken we tegen grote zandgaten aan. De hele dag rijden er grote zandauto's de straat in en uit, voorafgegaan dan wel achternagezeten door dito graafmachines, trilmachines, pompmachines, en machines waarvan Elsje de bedoeling ontgaat.

En dus maakt de stofzuiger hier in huis overuren. De nieuwe stofzuiger, die nog geen maand dit pand bevolkt. Zal je zien dat die, als ze buiten eindelijk klaar zijn, de geest geeft... Over complete chaos gesproken.

Wat deed jij toen?

Vandaag is het precies tien jaar geleden dat de vuurwerkramp in Enschede plaatsvond. Zoals mensen met veel Zeer Belangwekkende Gebeurtenissen vaak nog precies weten waar ze waren of wat ze aan het doen waren toen ze van het nieuws hoorden, weet Elsje ook nog precies wat ze deed toen ze over de ramp vernam.

Ze zat die middag, hoogzwanger van spruit 5, die toen overigens nog geen spruit 5 heette, maar spruit 3, want toen was Elsje nog met haar ex samen en Sjaak en zijn kinderen waren haar nog geheel onbekend, laat staan dat zij al een genummerde plek in haar leven innamen. Wacht Elsje, je dwaalt af.

Ze zat dus hoogzwanger op de bank bij twee oud-collega's, die net waren gaan samenwonen (ook een mooi verhaal hoe dat zo gekomen was, maar die bewaart Elsje voor een andere keer), aan de door hen zelfgebakken chocoladecake (gek hoe je dat soort details onthoudt!). Elsje droeg de nieuwe lichtblauwe positiejurk die ze de dag ervoor gekocht had. Ze was zoveel dikker dan bij de eerdere zwangerschappen dat er in de laatste maand nog nieuwe kleding gekocht moest worden. Elsje en haar vrienden zaten gezellig te keuvelen over ditjes en datjes (haar zwangerschapskwaaltjes, hun kinderwens, en meer van die dingen waar je het over hebt als je 36 weken heen bent). De bank was oncomfortabel laag en van die zweterige stof. Elsje zat zich dan ook stiekem af te vragen of ze al kon zeggen dat ze weg moest.

Maar toen ging de telefoon. Op precies hetzelfde moment kreeg Elsje een smsje waarin de toen-nog-niet-ex alleen geschreven had: "zet NU de televisie aan!". Eenzelfde boodschap kregen de collega's over de telefoon. Toeval wil dat de bank van de collega's zich in Volendam bevond, waar nog geen anderhalf jaar eerder de ook door vuurwerk veroorzaakte Oudjaarstragedie in cafe het Hemeltje had plaatsgevonden.

De rest van de middag hebben ze gedrieën geëmotioneerd naar de buis gestaard, waarbij de collega's herinneringen aan de Volendamse vrienden die omgekomen dan wel in meerdere of mindere mate verminkt waren geraakt voorbij lieten komen.

Voor Elsje zijn beide rampen dan ook onlosmakelijk met elkaar verbonden. Hoe zit dat bij jullie? Waar waren jullie toen je hoorde van de vuurwerkramp in Enschede?

Echte Liefde

Na weken van prettig positieve spanning, waarin ze telkens dromerig zijn foto bekeek, was het gisteren zover: Elsje mocht hem eindelijk in levenden lijve ontmoeten. Leek hij op de foto slank gebouwd, in het echt is hij zo mogelijk nog slanker, je gelooft je ogen niet. Slank maar waanzinnig krachtig. En met van die lichtjes in z'n ogen waar Elsje heel erg blij van wordt. Dat dit Elsjes nieuwste Echte-Liefde-In-Wording is, is na de eerste minuten al duidelijk. De hele dag streelt ze zachtjes zijn gladde vel. Ook de kinderen zijn erg van hem onder de indruk.

Voor diegenen onder jullie die nu de neiging hebben direct naar het blog van Sjaak surfen om hem een hart onder de riem te steken omdat ze denken dat er in het leven van Elsje maar een Echte Liefde kan zijn, kunnen gerust achterover leunen. Elsjes hart is groot, zo groot, daar kan altijd nog wel meer liefde uit geput worden.

Graag wil Elsje jullie betrekken bij haar liefdesleven. Daarom hierbij de foto waarop ze verliefd werd en die ze koesterde tot ze hem in het echt ontmoette. Hebben jullie ook wat om bij weg te dromen. En misschien zelf actief naar op zoek te gaan...

Soms kan de dood genade tonen

Bijna drie weken terug, maandag 12 april, kwam het noodlottige telefoontje. De doktoren konden voor haar niets meer betekenen, ze was, zoals dat in medische termen heet 'uitbehandeld'. Een prognose gaven ze haar nog wel mee: over een paar weken zou ze bedlegerig worden en niet lang daarna sterven.

Ze vond een laatste portie kracht en moed om dit nieuws aan haar (en onze) kinderen te vertellen. Door de tranen lachten we want ja, we hadden geen van allen ervaring met hoe je dit soort onheilstijdingen hoort te brengen.

Ze wilde nog zo graag, 'nu het nog kon', een weekje met de kinderen op stap. Snel was via een kennis die bij een reisbureau werkt een reisje naar Cyprus geboekt. Er werd en passant contact gelegd met een privekliniek op het eiland waar een Nederlandse arts (in geval van nood) bijstand zou kunnen verlenen.

Maar, zoals het lot grillig kan zijn, het reisje werd hen niet gegund. De aswolk uit de IJslandse vulkaan Eyjafjallajökull voorkwam dat. Gelukkig was een alternatief snel gevonden: Domburg. Ook met zee en strand, en een hotel waar ze allemaal erg verwend konden worden.

Haar toestand vloog achteruit, de week in Domburg moest voortijdig worden afgebroken. Vijf dagen later, afgelopen dinsdag, hebben we met het hele NSG afscheid genomen. Het was een zeer emotioneel en tegelijkertijd prachtig uur. Ze wilde nog zo graag een ijsje van de beste ijszaak van Utrecht (en verre omstreken). Dus namen wij een grote bak met ijs mee die we gezamenlijk leegaten. Daarna nam ze van elk van de kinderen en de volwassenen persoonlijk afscheid. Woorden die in mijn geheugen gegrift zullen blijven.

Op donderdagochtend 29 april, om even voor half 10 is ze gestorven. Omringd door haar kinderen, haar geliefde, haar zussen, is ze rustig uit het leven weggegleden. Ze heeft geen pijn geleden: soms kan de dood genade tonen.

Ooit ruil ik mijn lievelingskleur groen in voor paars

When I am an old woman I shall wear purple

With a red hat which doesn't go, and doesn't suit me.
And I shall spend my pension on brandy and summer gloves
And satin sandals, and say we've no money for butter.
I shall sit down on the pavement when I'm tired
And gobble up samples in shops and press alarm bells
And run my stick along the public railings
And make up for the sobriety of my youth.
I shall go out in my slippers in the rain
And pick the flowers in other people's gardens
And learn to spit

You can wear terrible shirts and grow more fat
And eat three pounds of sausages at a go
Or only bread and pickle for a week
And hoard pens and pencils and beermats and things in boxes

But now we must have clothes that keep us dry
And pay our rent and not swear in the street
And set a good example for the children.
We must have friends to dinner and read the papers.

But maybe I ought to practice a little now?
So people who know me are not too shocked and surprised
When suddenly I am old, and start to wear purple.


Ruth Harriet Jacobs
Uit:
When I Am An Old Woman I Shall Wear Purple
Edited by Sandra Martz
Papier Mache Press--Watsonville, California 1987

Lente

En vandaag scheen, ik zweer het je, voor het eerst sinds half december de zon. Oke, oke, Elsje overdrijft natuurlijk wel een beetje... maar ze heeft het gevoel dat ze sinds half december geen aangenaam zonnetje heeft mogen zien én voelen. Werkelijk een meer dan aangename gewaarwording.

Niet alleen Elsjes humeur knapt van dit weer op, nee, de hele stad bruist. Ineens zie je de krokussen bloeien, de vogels fluiten dat het een lieve lust is en de mensen hebben duidelijk zin om te zingen, lol te trappen. Daarom hier een wat melig maar o-zo opgewekt liedje. Gewoon, om op de late avond nog even na te genieten van de vrolijkheid van deze dag.

Boompje groot...

Als je aan Elsje zou vragen wat haar geliefdste boomsoort is zou ze zonder aarzelen antwoorden: populier! Mooi van vorm, prachtig van kleur en vooral: die blaadjes die zo lekker ratelen als de wind erdoor blaast. Zo rustgevend!

Omdat de groenvoorziening van de gemeente vandaag begonnen is met de kap van de populieren in de straat, wegens 'oud en der dagen zat' (lees: gevaar voor afvallende takken), is Elsje een beetje verdrietig.

Nu komen er gelukkig wel nieuwe bomen voor in de plaats, maar ja, dat zijn lindes en geen populieren. Elsje hoopt maar dat ook die over een paar jaar een warm plekje in haar hart zullen kunnen gaan veroveren.

Bij

Elsje is weer bij. Ze heeft gisteren de blogs gelezen van iedereen uit de rijkgevulde rij hier rechts. Daarbij mocht ze genieten van mooie, ontroerende, grappige, boze en anderszins prettig leesbare blogjes. Wat opviel is dat er meerdere bloggers met winterslaap zijn gegaan. Wie weet komen die met het naderen van de lente weer uit hun holen gekropen. Elsje is dat in ieder geval wel van plan. Nu alleen nog tijd vinden om dat plan ook ten uitvoer te brengen.

Omdat ik het niet laten kan...

Toen Elsje gisteren van vakantie terugkwam (ja, het was heerlijk, dank u), lag de kandidatenlijst voor de gemeenteraadsverkiezingen op de mat. Omdat ze het niet laten kan hier toch enkele associaties bij het doornemen van de lijst

- Logisch dat zij lijsttrekker zijn: Rinda den Besten (PvdA) en Marry Mos (Groen Links)

- Doen zij wel in de goede plaats mee? Hester Assen, Chris van Amersfoort, Paul van Doorn, Nicole van Gemert, Mariken van Nimwegen (ja, echt!), Marie-Therese van Heteren-Hogenhuis, Xander van Asperen, Michiel van Hasselt, Joop van Rijswijk.

- Zij zouden samen een mooie lijst maken: Harrie Bosch, Marry Mos, Patricia Wijntuin, Pepijn Zwanenberg, Joost Bos, Bas Eickhout, Cees van Eijk, Alouisia de Leeuw, Jasper Nagtegaal, Cees Bos, Wouter Das, Henk Beukers, Wolfgang Spier, IJmert Muilwijk.

- Waarom staan zij niet hoger? Bram de Goede (PvdA, plaats 20), Edith den Besten (SP, plaats 8), Wieneke Baas (Trots, nr 11)

- Zeker wel bij de goede partij! Jonathan Zondag (CDA)

- Ingewikkelde familieband? Mieke Peetoom en Jan Peetoom (nr 2 en 12 Leefbaar Utrecht).

Niet dat deze gedachten haar keuze aanstaande woensdag zullen beinvloeden, maar toch, een vermakelijk half uurtje lijstkijken is nooit verkeerd.

Klimaatverandering

Vandaag is het Blog Action Day. En net als vorig jaar hoopt Elsje haar steentje aan dit mooie initiatief bij te dragen. Thema van dit jaar: klimaatverandering. Nou, dat komt mooi uit, want daar heeft Elsje wel wat over te melden.

Ruim een maand geleden namelijk begon Elsje met een nieuwe baan. Een baan die in velerlei opzichten totaal anders is dan die daarvoor. Tot 1 september hield ze zich namelijk bezig met water in al zijn aspecten. Daar is klimaatverandering een hot topic: door opwarming van de aarde krijgen we te maken met langere droogteperiodes, afgewisseld met veel intensere regenbuien, stijgt de zeespiegel en verandert veel van het oppervlaktewater van chemische samenstelling; problemen waarmee Elsje zich bezig hield. Nu buigt ze zich daarentegen over reizigers- en goederenvervoer, waar klimaatverandering hoegenaamd geen rol speelt: daar gaat het over eerlijke concurrentie. Dat is voor Elsje best een grote klimaatverandering!

Toch speelt er ook in Elsjes leven momenteel wel degelijk een klimaatgerelateerd iets: Elsje gaat namelijk tegenwoordig niet meer met de auto naar haar werk, maar de helft van de week met de fiets en de andere helft van de week met de trein. De geliefde mol is dan ook deur uit. Want een beter klimaat begint bij jezelf...