Onzinnig maar leuk tijdverdrijf

Af en toe geeft zelfs Elsje zich over aan onzinnig maar leuk tijdverdrijf: wii-en. En als ze dat doet dan speelt ze bij voorkeur de Blob, een simpel doch eenvoudig spelletje waarbij je een verfbolletje bent. Je moet de stad die door Inky's is veroverd is die alle kleur hebben weggezogen weer kleur geven. En moet zien te voorkomen dat de Inky's jou te pakken krijgen. Uiteraard zijn er wel wat vrolijk gekleurde vriendjes die je bijstaan in de strijd. Zij praten met jou een grappig soort Blob-taaltje en geven je tips over hoe je de Inky's het beste aan kunt pakken. De lekkere muziekjes die je onder het spelletje kunt laten horen gaan niet vervelen... Zelfs niet als je het uren hebt gespeeld. Wat vandaag gebeurd is. Want met zulk rotweer moet je binnen vertier zoeken waar je blij van wordt. En dat word je gegarandeerd van de Blob!

Tot slot een leuk detail: de Blob is gemaakt door een aantal Utrechtse studenten...

Dus als jullie Elsje een keer zoeken en het is slecht weer: grote kans dat ze als de Blob probeert de blues te veranderen in allerlei andere leuke kleurtjes!

Voor een impressie: klik hier.

Zielig

Die arme spruit 5: zou ze dit jaar als enige van de vijf kinderen meelopen met de avondvierdaagse, gaat het hele feest niet door. Hoe dat zo?

ot afgelopen jaar werd de deelname van de kinderen geregeld via (niet door) de school. Die zijn daar dit jaar mee gestopt, waardoor je zelf via de site je kind moet opgeven. Op tijd. En tsja, daar kwam Elsje dus pas afgelopen donderdag achter, een week na de uiterste inschrijfdatum.

Nu kan spruit 5 natuurijk meelopen zonder dat ze er een medaille voor zou krijgen. Iets waar ze voor past want het gaat als je negen bent natuurlijk om de medaille en niet om het lopen.

Hoewel Elsje een enorme hekel aan het fenomeen Avondvierdaagse heeft (zie de eerdere blogjes hier en hier) heeft ze nu toch wel erg met spruit 5 te doen.

Ze probeert de boel te gaan belazeren door een klein offer van een van de andere kinderen te vragen: van hen gunt er vast wel een spruit 5 zijn/haar medaille. Het zijn toffe broers/zussen, dat zullen ze weten...

Dansen met Wim Statius Muller

Zoals de vaste lezers allang weten, speelt Elsje graag piano. Niet dat ze het niveau van een goedwillende beginner overstijgt, maar toch, met veel plezier pingelt ze heel wat af. Meestal speelt ze stukken van reeds lang overleden componisten zoals Scriabin, Bach, Chopin, je kent ze wel.

Maar sinds kort speelt ze de Antilliaanse dansen van een nog levende componist: Wim Statius Muller. Een man met een bijzonder prettig in het gehoor en in de vingers liggend repertoire, maar vooral ook iemand met een zeer bijzondere levensloop. Hij werd geboren op Curacao. Doceerde in de jaren '50 van de vorige eeuw aan de Julliard School of Music in New York, en trad in de jaren '60 in dienst van de NATO. Daar hield hij zich tot zijn pensionering in 1995 als veiligheidsofficier bezig met het ontmantelen van terroristische cellen.

Het filmpje dat je hier kunt zien, laat een mooi beeld van de componist zien. Het wijsje dat onder de documentaire, die ter ere van zijn 80ste verjaardag gemaakt is, is gemonteerd, heet Nostalgie en is het wijsje dat Elsje het meest recent mocht spelen. Heerlijk he?

Verhuizen

De afgelopen weken stonden bij Elsje op het werk in het teken van een verhuizing: verschillende vestigingen van de organisatie waarvoor Elsje werkt, worden samengevoegd in een nieuw pand.

En dus moest ze vandaag afscheid nemen van haar eigen plekkie. Dat plekkie op die knusse zolderverdieping van het gebouw, met daardoor zulk fijn uitzicht over de daken van de Haagse binnenstad. En hoewel Elsje maar 9 maanden op die kamer zat, zal ze het toch wel missen. Maar ach, zo'n kamer met een wand verhuisdozen is niet de prettigste werkplek die je je kunt voorstellen.

Het goede nieuws is dat ze door de verhuizing vanaf komende maandag normaal gesproken op de fiets naar kantoor kan in plaats van met de auto of het openbaar veevervoer. En daar verheugt ze zich enorm op. Op dat uitslapen elke ochtend.

Verwerken

Geen puf om vandaag een vrolijk, boos, spitsvondig of anderszins interessant blogje te schrijven. Het is een verwerkingsdag.

Kort sluiting

Zondagavond, een uurtje of half 10. Elsje zit te genieten van de Beagle als ineens: klabam! de stroom eraf ligt. Is er een stroomstoring? Nee, bij de buren brandt nog licht. Is het kortsluiting? Een blik in de meterkast bevestigt dat vermoeden... Maar waardoor wordt die veroorzaakt? We deden niets bijzonders op het moment dat de stoppen doorsloegen!

Al vrij snel zijn Sjaak en Elsje erachter in welke groep het probleem zich voordoet en ijverig beginnen ze binnen die groep de stekkers uit de wandcontactdozen te trekken. Geen resultaat of beter gezegd, niet het gehoopte resultaat: steeds blijft de stop doorslaan als ze er de stroom weer opzetten.

Dan maar grover geschut ingezet... Een voor een worden de plafonnières losgehaald, wat het euvel niet aan het licht brengt maar wel een lichtpuntje oplevert: de lamp op de gang had alleen een kapot peertje en bleek op een andere groep te zitten. Dat Sjaaks haar nog uren rechtop staat van de stroomstoot die hij kreeg nemen ze voor lief.

Ook maandag weten Sjaak en Elsje de puzzel niet op te lossen: enig overgebleven mogelijkheid, o gruwel, is de vloerverwarming in de badkamer. Geen idee hoe ze daarachter zouden moeten komen! Dus besluiten ze dat het tijd is om er een elektriciën bij te roepen. Die natuurlijk in no time vaststelt dat het inderdaad de vloerverwarming in de badkamer is.

Met groot gemak wordt besloten dat die afgekoppeld kan worden, want het is een geheel inpandige badkamer waarvan de vloer ook nog verwarmd wordt door de verwarmingsbuis die naar het handdoekenrek... erhm de radiator gaat. Ooit, als Sjaak en Elsje de beslissing nemen om die vreselijke zeegroene badkamertegels te vervangen door een serie met een kleur die wat prettiger voor de ogen is, moet dit euvel maar eens grondig aangepakt worden. Eerder niet. Genoeg andere klussen te doen in huis. Waarover later meer.

Koksukkers

De afgelopen week hebben Sjaak en Elsje naar het eerste seizoen van Deadwood gekeken. Deze serie speelt zich af in de tweede helft van de 19e eeuw, in het Wilde Westen. En wild is het!

Een bar annex bordeel in een nederzetting in het pioniersstadium. En dat in het hart van de goudstreek. Zie daar, het decor van deze serie waarin goudjacht, hoererij, gokken, moordlust en zuipen tot je erbij neervalt de hoofdrollen spelen. Voor mensen met een gevoelig oor niet zo geschikt, het "fokking this" en "fokking that" vliegt je om de oren, slechts overtroffen door tig keer per minuut "koksukkers".

Naast al deze zaken die Elsje zeker niet aan zouden trekken als ze die in een omschrijving tegen zou komen is er gelukkig meer dan voldoende aandacht voor ontluikende en vaak onmogelijke liefdes en vriendschappen en veelal onverwacht vriendelijke gebaren.

Geweldig geacteerd, prachtig gefilmd, ja het is echt genieten. Snel op naar de tweede serie. Gelukkig heeft Elsje een DVD-box aangeschaft met de eerste drie seizoenen!

Metales

He goade mee?

Toen Elsje elf jaar werd, dit jaar dus 30 jaar geleden, kreeg ze voor haar verjaardag van haar moeder een walkman. Voor de jonge lezers: dat is een verre voorloper van de iPod. Je deed er cassettebandjes in, een soort CDs. Het allereerste cassettebandje had haar oudste zus alvast voor haar opgenomen.

Het openingsnummer van dat bandje vond Elsje zo ontzettend mooi! Het ging over een klein jongetje dat naar school gaat. Hij houdt erg van kleuren en is dan ook blij als hij mag gaan kleuren. Maar dan:

Mer de juffrouw zei: "Wat doe je daar, jongeman?"
"Ik teken bluumkes, juffrouw"
Ze zei: "We doen hier niet aan kunst, jongeman
Bloemen zijn rood en de lucht is blauw
Je zult er rekening mee moeten houden
Je bent hier niet alleen
Als alle kinderen 'ns deden zoals jij
Waar moest dat dan toch heen, ik zeg je
Bloemen zijn rood, jongeman
Blaadjes zijn groen
't Heeft geen enkele zin om 't anders te zien
Dus waarom zou je 't dan nog anders doen"

Hartverscheurend toch? Nooit wist Elsje de uitvoerend artiest te benoemen want de zus had dat niet op het hoesje geschreven.

Een jaar of acht geleden ging Elsje actief zoeken want Internet maakte dat soort zoektochten mogelijk. Het lied bleek van Gerard van Maasakkers te zijn. Direct een CD aangeschaft waar het "Bloemen zijn rood", want zo heette het nummer, op stond. En ook andere nummers van deze Brabantse volkszanger wisten Elsje zeer te bekoren.

In 2008 zat Gerard dertig jaar in het vak. Onderstaande documentaire werd naar aanleiding van dat jubileum gemaakt. Schrik niet, het is een lang filmpje (57 minuten). Maar echt, geloof me, de moeite van het bekijken waard.



Voor diegenen met weinig tijd: kijk dan in ieder geval dit filmpje!

Zij bouwde haar huisje op zand

Vandaag zijn Sjaak, Elsje en spruit 5 naar het zandsculpturenfestival in Garderen geweest. De rest van de spruiten had, zoals dat goede mokkende bankhangers betaamt 'toch geen zin om mee te gaan'. Ze hebben wat gemist!

Het thema dat de sculpturen met elkaar verbond was Nederlandse provincies. En zo stonden er dus twaalf prachtige sculpturen. Een heel strak Utrecht (geinspireerd op Rietveld), een zooi Zeeuwse meisjes (ons ben zuunig), Friese pompeblede, het Deventer Dickensfestijn en ga zo maar door.

Spruit 5 kreeg een velletje detailopnames mee en moest aan de hand van de plaatjes zien te raden welke provincies er bedoeld werden. Dit zorgde voor een aanstekelijk koortsachtig zoeken naar juist dat ene oor, die ene voet met zo'n randje eronder en precies dat ene mannetje dat uit het raam kijkt.

Natuurlijk kon ze ook zelf haar eigen zandsculptuurtje maken.


Het was een zeer geslaagde middag! O ja, mocht je de behoefte voelen om ook te gaan kijken, ga dan niet op zondag. Bible belt hè?